Utanç dolu geceden, rezil bir sonuç çıktı. Bu sonuç, Aykut Kocaman'ı gazlayanların, Fenerbahçe'ye ödettiği pahalı bir bedeldir. Geçen hafta İsviçre'de fena halde dayak yiyen yaralı çocukların, bu kez başka havayla maça başlayacağını düşünmüştüm.
Yine bütün sırlarını ortaya döken bir takım buldum sahada.
Üstlerinde Fenerbahçe forması bulunan, Ramses kılıklı adamlar.
Pozisyon üreten, futbol adına iyi şeyler yapmaya çalışan ve golü atan Young Boys'tu.
Savunurken akıllı.
Saldırırken cesur. İlk maçta, Fenerbahçe'nin sol kanadını "eşek sudan gelinceye kadar döven" Degen, bu maçta da, aynı role soyunmuştu da.
Aykut Kocaman, Fenerbahçe teknik direktörlüğüne soyunmanın, en çaresiz resmini asıyordu kulübeye.
Zaten, Aykut Kocaman'ın teknik direktörlüğünü ele veren delillerle doluydu gece.
Sahadaki aciz yayılım gibi.
Dia'nın dışarı alınması gibi. Dia için parantez açıyorum.
Fenerbahçe'nin dün gece ayakta kalan tek adamıydı ama kendisine eşlik eden kimse yoktu.
İkinci yarıda oyuna giren Gökhan Gönül de, forma ruhunun ve çabukluğun temsilcisiydi. Ama diğerlerinin nesini anlatalım?
İltihaplı ayaklarını mı?
Cristian kırmızı kart görse, takımına daha çok yararı olurdu gerçeğini mi?
Alex'in çürümüş ruhunu mu?
Gökhan Ünal'ın rakip takımı keyiflendiren posasını mı?
Koşmadan yorulan Santos'u mu?
Şu Bekir'e bakın, İlhan'a, Bilica'ya...
Lütfen bir daha bakın.
Bank Asya'da bile bunları bir arada oynatan bir takım bulamazsınız. Gecenin sonunda, Fenerbahçe tarihi bir utanca imzasını attı.
Sonuç olarak...
Eski Fenerbahçe'yi getirin Yenisini alın.
Biri peşin, 12 taksit!
Yanında da Aykut Kocaman...
Ve yağcıları...
