Gazeteler katıksız doğruyu yazardı.
Bir insan ölse, ülke ayağa kalkardı.
Yaşamı kutsal kılan gerçeklerin hizmetindeydi belediye başkanları.
Topraklarımız, ağalara peşkeş çekilmemişti henüz.
Her mevsim değiştirilmezdi kaldırım taşları.
İnsanların özüne, duyarsızlık kenesi yapışmamıştı daha.
Akşam gazeteleri en çok tren garlarında satılırdı.
Trenler asker taşırdı, trenler raylar boyunca hasretin sesini taşırdı.
Bütün anaları ağlatırdı Yemen Türküsü.
Su parayla satılmıyordu henüz.
Allah'a kitaba imanda kusur yoktu.
Adalet mahallenin bakkalından başlardı, ekmekler gramajına uygundu.
Bir çocuk ölse, babalar kahrından ölürdü.
Raylarda hüzünlü bir yolculuk vardı da, sevince dönüşürdü.
Gazeteler yazdığı zaman, hatalar yolundan dönerdi.
Trenler de dönerdi, gidenler de.
Trenler yolcu taşırdı, gam yüklü işçiler.
Birinin elindeki gazeteyi birkaç kişi okurdu.
Aynı yolun yolcusuydu insanlar.
Şimdi yalancı ve kumarbaz gazeteciliğin altın çağını yaşadığı bir memleket olduk.
Her yıl sayısı azalıyor okuyucuların.
Gazeteler bile çocukların yasını tutmuyor.
Şimdi gidenler dönmüyor artık.
Trenler de mağlup, çocuklarımız gibi...
Politikacılara gelince...
Onlar muzaffer bir kumandan gibi hala...
Devrilen trenlerin üzerinde...
Çocuklarımızın geleceğinin üzerinde...
