Ramazan'da yapılacak bağışlar adına Lösemili çocuklar için açılan afişler gördüm. "Önce çocukları yaşatmalı." Lösemili bir çocuğun "göğüs kafesimdeki kuşları uçurdum, bana hayat getirecekler" sözlerinin yazıldığı bir günlüğü okumuştum da hiç aklımdan çıkmadı. Onların bakışlarında da bir cümle gizlidir aslında; "adımı bilmeseniz de olur, acımı duyun yeter!"
***
Onların acıları yaşından büyüktür yine de gülümsemeye çalışırlar. Onların sihri de gösterdikleri olgunlukta gizlidir zaten. Ne acıdır ki kalplerde nefrete yer açılırken o çocuklara oturacak yer bulmakta zorlanıyoruz. Oysa büyüklere duydukları güvendir çocukları ayakta tutan.
***
İnsan tarafımız çocukların yaşamasına yönelmedikçe bizler neyiz? Büyük mü? Geçiniz! Daha önce haykırdığım cümleler duruyor önümde. "Hayatınızda bir kez olsun lösemili bir çocuğa yakından baktınız mı? Lütfen bakın! Televizyon dizilerinin peşinde harcanan zamanın bir dilimini o çocuklara ayırın. Onların enselerinde soluyan ölüme meydan okuyan bakışlarına kurban olun. Işığı sönmemiş gözlerinin derinliğinde kaybolun. Kendinizi suçüstü yakalanmış hissedebilirsiniz önemli değil. Hiçbir iyilik ve güzellik için geç değildir ve her çocuk hayata emanettir ölüme değil."
***
Löseminin pençesini onların ömründen söküp almak kolay değilse de bizlere düşen görev de o kadar zor değil. Gönlümüzü açıp elimizden geldiğince o çocuklara yardım etmeyi üstlenmemiz gerek. O masum çocukların yaşaması için parmak kaldırmamız ve hatta yakınımızdaki insanları teşvik etmemiz gerek. Varsın bir oyuncağı eksik olsun evdeki çocuklarımızın. Varsın vitrinlerde kalsın alacağımız bir giysi! Sükseli bir restoranda iftar açmaktan vazgeçilsin. Çünkü Ramazan ayının kutsallığına yakışan bir yardımdır o çocuklara uzanan eller. Bilinmelidir ki onlar kimseyi çağırmaz sadece gelmelerini bekler.
***
Bir çocuğun papatya fallarından çok daha fazlasını büyüklerden bekliyor olmasının yadırganacak bir yanı yok. Ama bizlerin o çocukları yalnız bırakmasının utanılacak yanı çok!Unutulmasın ki onlar seçilmiş çocuklardır. Her biri hayata direnme Oscarını kazanmıştır. Bizlere düşen de onların kalbini kazanmaktır. Ve hayattaki en büyük pişmanlıklardan biri de geç kalmaktır.
Süleyman Billor
Süleyman Billor, müzik dünyasının emekçilerinden biri. "Gül Rengi" ve "Armağansın" adlı şarkıları binlerce çiftin en güzel anına eşlik etti. Şimdi sözü müziği kendisine ait "Taksirat adlı şarkıyla yolculuğunu sürdürüyor. Böyle kendi halinde insanların emekleri boşa gitmesin diye üzerime düşen bir görev var. Çünkü piyasayı ellerine geçirenler sistemi "o biçim" kullanırken, yıllanmış isimler bile meselenin kolayına kaçarken Süleyman Billor gibileri de bizim işaret fişeğimiz olsun.
