Bir ruh yüzleşmesi. Çağdaş futbol motifleri içeren görüntüler.
Ve liderliğin tören alanına giren bir Fenerbahçe...
* * *
Aykut Kocaman'ın Dia ile başlamasını rüzgarı arkasına almak saydım.
Ama asıl tehlike sağ kanattaydı.
Sağ kanattaki Gökhan Gönül ve Mehmet Topuz arasındaki harika uyumu, ilmik ilmik galibiyet halısı dokumak saydım.
Ve bu kanattan gelen iki organizasyonda arka arkaya gelen 2 gol. Niang'ın golünü "gözü kapalı olsa, yine atardı" diye yorumladım.
* * *
İki takımın orta alanına baktım da... Fenerbahçe'de maden işçisi ciğeri.
Trabzon'da nefes darlığı.
Oyunu genişletmek, pozisyona ayak koymak, yürek zenginliği hep Fenerbahçe'de...
İlk yarıda omuz omuza veren adamlar içinde, Mehmet Topuz'u öne çıkardım.
Trabzon'da maçın kaderine etki etmesi gereken adamlara baktım.
Selçuk İnan kendine kilitli.
Engin Baytar topla sevişiyor..
Jaja top ezme koleksiyonunda.
Burak Yılmaz kendi gölgesine çarpıp düşüyor.
Bir şarkı düştü dilime. "Yeryüzünde dalgın gezen yıldızlar!"
* * *
İkinci yarı Fenerbahçe'nin istediği biçimde gelişti. Bütün kozlarını oynayan Trabzon'un yapay bir baskısı bir şey getirmedi.
Gecenin övgülerini sahiplerine dağıtırken, Niang'ı özel bir yere koydum.
Ama sahadaki en karanlık gölgeyi de, tribünlerle birlikte işaret ettim. Bünyamin Gezer.
Bu galibiyeti kimse küçük düşüremez.
Ama dün gece yere düşmüş hakemliği de kimse ayağa kaldıramaz.
Sonuç olarak, dünkü galibiyetin can suyu alın teriydi.
Liderliğin yüzünden düşen bin parça.
