İkincilik yolcularını liderlik hevesine döndürmek açısından da güzeldi.
Fenerbahçe, Mısır direnişçileri gibiydi. Trabzonlu futbolcular mumya.
Fenerbahçe'de iyi futbolun yola çıktığını düşünelim ama.
Benim bildiğim Trabzonspor davasından kolay vazgeçmez.
Hele Şenol Güneş gibi bir dava adamı varsa...
* * *
Emre Belözoğlu'nun, gördüğü sarı karttan sonra Bünyamin Gezer'e sövgüsü, ikinci karta layık görülmedi ama Trabzonlu Tayfun Cora'ya ağzını açmasının bedeli kırmızı kart.
Delikanlı hakemlik böyle bir şey!
* * *
Haftanın portresi Abdullah Avcı... Mücadeleyi tepelerden izleyen ağalara karşı, sahanın içine yüreğini ve bilgisini sokan adam.
Futbolcularının yol arkadaşı.
Kazanmanın dahisi...
Başka boyuta geçmiş Beşiktaş'ı yenmek herkesin harcı değil çünkü.
* * *
Beşiktaş'a gelince. Bir Kartal'ın hedefe kilitlendiğinde geri döndüğü görülmüş değildir. Döndüler...
17 maçlık şampiyonluk ateşi yakmışlardı da.
Galiba çabuk söndüler.
* * *
Berbat kaleciler haftasıydı.
Sezon başından hatalar zinciri.
Galatasaraylı Ufuk'la Beşiktaşlı Cenk kaleyi birlikte korusunlar. "İkisini toplasan bir kaleci etmez" yorumum için de kusuruma bakmasınlar.
Bu kadar görkemli kulüplerde forma giyip, bu kadar para alıp, bir arpa boyu yol almayanların, kusura bakmaya da hakları yok zaten.
* * *
Ümit Özat'ın attığı yumruk, taraftarı kendine benzetmesidir.
Ya da zorbalığa eşlik etmek.
Herkes teknik adam olabilir, binlerce var. Mesele adam olmak!
Onları da parmakla gösteriyoruz zaten.
