Çerçevenin üzerindeki cam onları korur.
Maden işçilerinin koruyanı yoktur.
Kürek kemiklerinin arasındaki gurultuyu sadece yakınları duyar!
İşsizlik ve umutsuzluk adına çığlıklarını kimse duymaz.
Duymak da istemez!
Ölüm kokusuna uyanmak onların vazgeçilmez alışkanlığıdır diye belki.
Kim gözlerinin içine yakından bakabilir onların?
Akciğerlerinin röntgen filmine bakacak yürek kimde vardır peki?
Havayı içine çekerken, siyah süt niyetine geçen kahvaltılarında kim eşlik edebilir?
O maden işçilerinin başlarının çaresine "bakmaktan" başka neleri kalmıştır ellerinde?
Bir şarkı vardı eskilerden. "Hava soğuk bir ustura gibi!"
Onların şarkısıdır bu mevsim.
301 madencinin öldüğü Soma'da şimdi işsizlik acısı yaşanırken, maden sahipleri yeterli güvenlik önlemi almayı reddeder de, ocaklarını kapatırsa.
2 bin 831 maden işçisine işten çıkarıldıkları cep telefonundan gönderilen mesajla iletilirse.
İklim acımasız davranır da, patronlar geri kalır mı?
İş güvenliğine yatırım yapmanın "enayilik" sayıldığı bir memlekette, en kolay yol işçiye yol göstermek!
Ne patronlar vardı eskilerde.
İşi battığı için ağlardı.
Ve diğer işadamlarına seslenirdi gözleri yaşlı. "Ne olur benim işçilerimi siz alın, onları açıkta bırakmayın"
İşçiyi sevmek, kendi hayatına anlam katmaktı çünkü.
İşsizliğin ne olduğunu bilmek, kendi sofrasındaki zeytin tanesinin bile boğazına takılması demekti.
Paranın her şeyin önüne geçtiği, insanlığın madeni para kadar değer bulmadığı bir zaman tünelindeyiz.
Madenci arkadaşlar, bu hayat yolculuğunda birkaç kişilik yaşlanmak zorundalar.
Ama merak etmesinler!
Ölene kadar gözler yaşlanmıyor!
Belki de o yüzden, işçilerin gözlerine yakından bakamıyor patronlar.
Mesajlarını cep telefonuyla gönderirken!
O gözlerin içindeki kömür kendilerini yakar diye!
***
Hiç olmazsa!
Maço darbelerine karşı duran kadınların yanında duralım.
Sosyetik şöhret müptelalarının değil.
Televizyonların ve gazetelerin gerçek sanatı katlettiği bir ülkede.
Hiç olmazsa müziğe ve oyunculuğa emek veren kadınların yanında duralım.
Şehvetli poz veren basit kadınların değil.
***
Adına aşk demiştik
Bizi tanıyor zaman
Üstüne titremiştik
Tende kanıyor zaman
Bir gün baktım ki
Ne varsa bizi yaşatan
Hepsini alıp gitmişsin
Şimdi ardımızdan
Ağlıyor zaman
Ya gözlerin de
Terk edecek bu şehri
Ya sen geri döneceksin
Bekliyorum sevdamla
Yoksa birazdan
Yokluğun çıldıracak
Denizleri taşıracak
Gözümdeki son damla
Hakkı YALÇIN
