Yerin de kulağı var artık, eşyaların da.
Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, yasama, yürütme ve yargı organlarının başkanlarıyla yemek yiyor.
Telefonların dinlenmesini engelleyen Jammer aygıtını taşıyan araç, konutun çevresinde sürekli tur atıyor.
Devletin en hassas birimleri, tedirginlik içinde.
Koskoca Türkiye Cumhuriyeti Devleti, özgürlüğünü kaybetti.
Demokrasinin ağzı burnu kan içinde.
Hiçbirimiz güvende değiliz.
Ve hiçbirimiz birbirimize güvenmiyoruz.
Nasıl güvenelim ki.
Birey özgürlüğünün linç edildiği bir memlekette, hangi demokrasiye güveneceğiz?
Suçlayanların değil de, suçlananların masum olduğunu ispat etmekle yükümlü olduğu bir sistemden, yara almadan nasıl kurtulacağız?
Bağışladığımız kurbanlardan bile vurgun sağlayanları gördükten sonra, kime güveneceğiz?
Adam zannettiklerimizin kalıplarına mı?
Kurbanlık koyunların postuna mı?
En yakın dostuna kazık atmayı ilke edinen insanlar ülkesinde, sırtımızı kollamakla mı geçireceğiz günlerimizi?
Artık bu ülkede, insanlara yardım etmenin birçok yolu kesildi.
Yardım kuruluşu adı altında, vatandaşı aptal yerine koyanlar, yıllardır hiç koymadan bin aldılar, milyon aldılar belki. Çok geç yakalandılar belli ki.
Kurumların bile birbirine düşmanca baktığı bir memlekette, hiçbir şey bizleri birbirimize yakınlaştıramaz artık.
Şimdi bu kirli politikanın hasat zamanı.
Şimdi yükselen değerin alçaklık olduğu bir memlekette, utanma duygusunun bir anlamı yok.
Bu kirli politika, hiç bu kadar yakından saldırmamıştı bizlere.
Ve tarihin hiçbir döneminde, böyle güçlü olmamıştı...
