ÖNCEKİ gün Fenerbahçeli bir çocukla sohbetim oldu. "Bizim yöneticiler boş zamanlarında ne yapıyor?" diye sordu. "Herhalde" dedim, "Fenerbahçe'nin yarınlarını harcayarak vakit geçiriyorlar!" Biraz durduktan sonra "hani bizi ağlatmayacaklardı?" diye yeni bir soru sordu. "Ağlayın" dedim, "ağlamak ayıp değil. Ayıp olan kulübü ayakta tutan değerlerin yok edilmesine izin vermek!" Sonra da kendi kendime söylendim, 'hey gidinin çubuklu efsanesi!'
Bir takımdan çuvalla para alanlar kendisinden istenileni vermiyor da kimse bir şey demiyorsa, birileri "hastayım" diye takıma meydana okuma gücünü kendinde buluyorsa, birileri de taraftara posta koyuyorsa, Fenerbahçeli yetkili beylere soralım; "hangi hakla sonucun değişmesini bekliyorsunuz?"
O yüzden Fenerbahçe'de sadece para kazanmak koşuluyla forma giyenlerden ruh ihtilali bekleyenler, gitsin Mars'a kalkacak uzay taksilerini beklesin.
Bu kulüpte yanlışların ta kendisi olanları korumak adına alternatif suçlu her zaman bulunacak ama gerçekler mumla aransa bulunmayacak. Fenerbahçe'nin harcanan yılları da çocukların gözyaşları da fiyakalı beylerin umurunda olmayacak.
Medyadaki futbol ulemaları Skriniar'ı yeni keşfettiler. Rakip takımın düşlerini gerçekleştiren kof adamlar listesinde bir numara. Yaptığı çirkinliklere bile arka çıkılırken, sanki sırça köşke yerleşmiş de keyfini çıkarıyor. O yüzden rakip takım forvetleri bu adamın ipliğini pazara çıkarırken, eldeki deliller geçersiz sayılıyorsa, çocukları ağlatanlar filme devam etsinler.
Talisca gibi birini ücretsiz elden çıkaran ama yıllardır milyonlarca euro parayı yok yere harcayan sistemde, belli ki menajer kılıklı beylerin maması var. Yarayı kaşımak ve yeniden kanatmak lazım. Dikiş tutmaz gerçeklerin yaması yoksa, artık bu işin aması maması da yok!
