İkisinin de kaderi aynı.
Karşılarında direnişli ordular bulmaya hazır olmak.
Verilenle yetinmeyip, kesinlikle 3 puanın peşinden koşmak. Yetmedi... Gerektiğinde talihi harekete geçirecek girişimlerde bulunmak. Harcanan pozisyonlara bile tahammül gösterip, sabıra sihir yüklemek.
Ateşlere basa basa yürümek.
Biliyoruz ki...
Futbolun rütbesi emek. Fenerbahçe ve Trabzonspor'a teşekkür borçluyuz.
Anahtar sözcük şampiyonluk olabilir ama. İkisinden biri olmasaydı..
Bu yolculuk böylesine heyecanlı ve güzel geçmezdi. Haftanın çirkinliklerine gelince.
Beşiktaş maçı öncesi Bursa'daki sokak terörü, futbolu katletmeyi amaçlayan cani duyguların bilmem kaçıncı versiyonudur.
Ve amacına ulaşmıştır. "Bunlar Bursaspor taraftarı olamaz" diyen kaypaklar, terörün de yaltakçısıdır.
Bu olaylar, gerçekleri teşhis etmekten korkanların eseridir.
Kendi programlarını ayakta tutabilmek için böyle günleri bekleyen yaratan televizyon kalleşlerinin eseridir.
Sözde terörü ayıplıyorlar, sahte servis garsonları gibi. Ve Karabüklü Emenike...
Futbolcunun namuslusu böyle zamanlarda belli olur.
Sağlam olduğu halde, "Sakatım, oynamak istemiyorum" diyen birine ne derseniz deyin "yarabbi şükür" der.
Ne yazık ki, böyle karaktersiz adamlara birileri milyon dolarlar öder. Ve Servet Çetin... Altyapıdaki Cem Sultan'a tokat atıyor.
Ardından sövgü dolu sözcükler yağdırıyor.
Böyle sübyan azmanları yaptıklarından utanmaz ama biz bunları yazmazsak utanalım.
