Futbol olarak Fenerbahçe'nin başlangıcı tedirgin. Orta alan rakibe gereğinden fazla boşluk bırakıyor.
Dönen toplarda ikinci hareket eksikliği, Fenerbahçe kalesi önünde tehkile kokuyor.
Bilica ve Bekir felaket.
Caner top kayıplarında uzman!
Selçuk'un sakatlanmasıyla, Gökay'ın oyuna alınması, orta alandaki direnci daha bir düşürdü.
Semih'e baktım, rakip kale önünde yok. "Ruhu gitmeyen adamın ayakları da kalkıp gitmez!" dedim.
Buna karşılık Manisaspor futbolun sözünden dışarı çıkmayan öğrenciler takımı.
İki kale arasında mekik dokurken, oyunu okumak da onlarda.
Fenerbahçe savunmasının tahrik edici boşluklarına sızmak da...
Ama ilk yarıda kıyameti atlatan Fenerbahçe oldu.
Dia'nın attığı golde, pozisyonu yönlendirmenin ustası Caner'di.
Golden sonra tribünlere baktım, mavi gölden bir ırmak gölgede bir salıncak.
İkinci yarı Nizamettin'in sahadan atılmasıyla, dengelerin Fenerbahçe lehine gelişeceğini düşündüm ama gördüğüm takım garipti. "Bunlar çoğaldıkça azalıyor" dedim.
Ve Aykut Kocaman'ın korkak hamlelerini de izleyince, Fenerbahçe takımının beklediği golü buyur etmesini yadırgamadım.
Golden sonraki Fenerbahçe'nin rakip kale önündeki "ziyankar ve panik atak halleri" maçın sonucunu anons eden gerçeklerdi.
Maç sonundaki burukluğa gelince... Taraftarlık hanesinde, galibiyetin gülen yüzüne alkış tutmak kadar, gerçeklerin acıtan yanına sığınmak da var.
