İnsanlar çeşme başında eğilirdi, paranın karşısında değil.
İstanbul meleklerin kanatları altında kartpostal gibi dururdu.
Mehtaplı gecelerde şarkılar söylenirdi hep birlikte. Yoksul evler bile eşlik ederdi.
Yandaki komşu Ermeni'ymiş, Kürt'müş lafı bile olmazdı.
Ezan sesleriyle çan sesleri birbirine karışırdı.
Tek atımlık barutu olurdu insanların, o zamanlar da hassastı toplum, o zaman da kırılgandı ama...
Dargınlar bayramı beklemeden barışırdı.
Ömürler ahşap duvara çivilenirdi, evlilik fotoğraflarıyla. Aşkın bir anlamı vardı, parayla saadet olmaz şarkıları tutardı.
Kadınların başı açık, ya da kapalı kime ne.
Tatlı bir laf açardı kapıları, kilit dediğin fabrika kuracak kadar ihtiyaç değil ki.
İnsanlar namuslu, insanlar haysiyetli.
İnsanlar iliklerine kadar merhametli.
Şimdi birbirini boğazlamak için fırsat kollayan insanlardan geçilmiyor ortalık.
Perdeler örtük, kapılar çift kilitli.
Kamplara bölünmüş insanlar.
Mahallenin delikanlıları ya kadın satıyor, ya uyuşturucu.
Ne şarkıların tadı var artık, ne denizlerin.
Ama bazı geceler huzur içinde hissediyorsunuzdur kendinizi.
Pezevenklerin, çakalların yer yarılıp içine girdiğini hissediyorsunuz.
Öyle gecelerde eski güzelliklerin hayaletleri dolaşıyor İstanbul'da.
O günleri yad ediyorlar.
Kulaklarınızı açarsanız şarkılarını da duyarsınız. "Anar ömrünce gönül giden sevgilileri..."
