Aynı maceranın iki kahramanı.
İkisine bir kupa fazla gelirdi.
Birine gitti, en çok isteyene...
Dün geceki Galatasaray'ın istediğini almak gibi bir gücü vardı zaten. Ve aldılar.
Fenerbahçe'nin ellerinin arasından kaçan koca bir dünyaydı belki.
Onlar ikinciliğin tahtında kaldılar.
* * *
Böyle geceler pek sevmez Fenerbahçe'yi...
Mayıs ayı yeni hüzünler getirdi ama bu takımın sezon başından beri gösterdiği dirence ve final ortaklığına hepimiz saygı göstermeliyiz.
* * *
Meselenin futbol kısmına bakarsak. Fenerbahçe adına beklenenin aksine negatif bir geceydi.
Galatasaray'ın savunmayı Fenerbahçe karşı alanından başlatması, Fenerbahçe'de Emre'den gayrisinin topla ilişkisinin zayıf olması beklenen baskıyı getiremedi.
Fenerbahçe orta alanı, sezonun en kayıp haftalarından birindeydi.
İki pas arasındaki boşluğu dolduran hep Galatasaraylı futbolcular oldu.
İkinci yarıda tedirginliğe ve asabiyete tetiklenen Fenerbahçeli futbolculardı. Ruh sükunetindeki takım Galatasaray.
Fatih Terim ve Aykut Kocaman farkı dünkü finalin en belirleyici faktörüdür.
Fenerbahçe'nin kaybetmeyi göze almadan kazanması mümkün olmazdı zaten.
Dün gece özellikle hakemi de işaret etmeliyim. Eğer ülkenin en iyi hakemi Cüneyt Çakır'sa... Onu tez elden televizyonda yorumcu yapsınlar. Oraya daha çok yakışır.
Maçın katline sebep olması an meselesiydi çünkü.
* * *
Sonuç olarak, Galatasaray istediğini aldı.
Onlarınki taçlanmış bir zaferdir.
Sütbeyaz!
Şiir gibi gecede bu gururu apolet yapmak o futbolcuların her birinin hakkıdır. Biz de onları alkışlıyoruz.
Esas duruşta.
