Bundan daha kirli, daha acımasız olamazdı hiçbir şey.
Kendi pisliği içinde boğulan futbol, belki de tersine devrim yapıyor. Ne dersiniz.
Daha kirli, daha vicdansız.
* * *
Kimsenin adalet istediği falan yok.
Bir taraf kurtarma timi.
Öbür taraf cenaze levazımatçısı.
* * *
Medyaya bakıyorum.
Mahalle arasındaki kavgalarda kullanılmayan sözcükler, konuşma dili olarak ekranlarda itibar görüyor.
Herkes birilerine yaranma sevdasında.
Şeytanlık sizlere ömür!
Yeni şeytanlığın her hakkı mahfuzdur.
* * *
Gelelim medyatik mahkemelere.
Sanıklara medyada öngörülen cezalar 100 yıldan başlıyor.
Fıkra gibi.
Ama cezayı hak ettiklerine dair ipuçlarına ses yok.
Taraftara oynamak gazeteciliğin şanından ya...
Mesleğimizi kaybettik.
Hükümsüzdür!
Düşünüyorum da...Adalete karşı hepimizin boynu kıldan ince de...
Şikeye bulaşanların mı kalın?
Meselenin bu kısmı önemsiz bir veryansın!
* * *
"Kim değerleri katlettiyse, boynundaki ipi gururla okşayacak mertliğe sahip olmalı" desek.
Önce taraftarlar karşı çıkar. "Ne yapalım herkes yaptı."
Demek ki, ahlaksızlık bulaşıcı bir hastalık.
Ve utanılacak bir şey değil.
Dün yapılanlardan utanıldı mı ki, bugünden utanılsın! Devam!!!
* * *
Burası garip bir ülke.
Ahh! Sizler yürekli olabilseniz.
"Bu çirkin düzenin beş
kuruşluk kudreti kalmayacak"
ama...
Her zaman söylerim.
"Hiçbir taraftarın yok birbirinden farkı.
Tek fark, tribündeki şarkı."
