Vicdanlar kepenklerini indirdiyse.
İnsanlık, kitaplarda yazılanın dışına çıktıysa.
Ve büyüklere reva görülen ceza, küçüklere de hak sayıldıysa.
Arama cihazından geçerken, küçücük kızın üzerindeki 3 metal düğme öttü diye, eteğini çıkarmak, vicdansızlığın yasası olur.
Oysa çocukları korkutmamak anayasasıydı bu ülkenin.
Çocukların küçücük avuçlarına bir tutam sevgi sunmak varken, babayla çocuk arasındaki sevginin yolunu kesmek bizde yoktu.
Geçmişe hınçlanırken, geleceğe borçlanmak da yoktu.
Ne çok şeyimizi kaybettik.
Ve ne çok utanılacak şeyin sahibi olduk.
Gazeteci Nedim Şener'in kızına yapılanlar, ülkenin vicdan sahibi bütün insanlarını ağlattıysa.
Orada ağlaması gereken zulümdür, haksızlıktır.
O küçük kızın payına düşen, bütün insanların gözlerine de düşmüştür.
Ciğerlerine de.
Çocuklar için yaşanan her an, hayatın sinemasıdır. Ölene dek iz bırakır.
Kim ki, çocukları korkutmuşsa, onların kendi çocukları da korku içindedir.
Kim ki masumiyeti kurşuna dizmişse, bütün çocukları kurşuna dizmiş demektir.
O çocuklara bırakılan endişe, ülke adına yarınların en acımasız mirasıdır.
Onlar korkunun deltasında,hep kuşkuyu ilikleyecekler.
Düğme yerine.