Unutamamak çocukluk yarası.
Biz eskiden yalınayak dolaşırdık sokaklarda.
Sokak dediğin ne ki!
Adım başı bahçe, adım başı ağaç gölgesi.
Hepimizin gömleğinde dut lekesi.
Bayram sabahlarında çocuk bahçesi olurdu kapıların önleri.
Bütün mahallenin elini öperdik.
Patiskaya gül işleyen anneler zamanı.
Yaşlı insanların yüzleri taş plakların çizgileri gibi.
Geçmişin en güzel şarkılarını söylerdiler sanki.
Bayramdaki tebrik kartlarını koklardık, o resimlerin içine girebilmek için.
Midye kabuklarında saklanmak nasıl bir sihirdi bilirdik.
Pazar günleri gazete ilavelerinde çizgi roman kahramanlarımız vardı.
Fenni sünnetçilerin el ilanlarını toplardık sokaklardan.
Maçları radyolardan dinlerdik.
İnsanlar bozulmamıştı ki ekmekler bozulsun.
Domates domates gibi kokardı.
Bütün tavuklardan yumurta çıkardı da, kimse kimsenin tavuğuna "kışşt" demezdi.
Anneler şarkı söylerdi mutfaklarda.
Bayat simitleri ucuza yerdik.
Ekmeğe bu kadar aç değildi martılar.
Sokaktaki çocuklar sıcak bir yatağa bu kadar muhtaç değildi.
Çocuk yaşta başlamıştık Dostoyevski okumaya.
Hepimizin içinde kocaman futbol sahaları.
Taştan kalelerimizi kim alabilirdi ki bizden!
Dna'sında özgürlük yatan çocuklardık, hiç sevmezdik karanlığı.
Kapıdan geçen eskicilere verilen eskilerin, kaç mandal ettiğini bir çırpıda hesaplardık.
Ya da kaç leğen!
Fesleğenlerin kokusunu burnumuza çekmeyi bize öğreten hayata her sabah teşekkür ederdik.
Akşamları şükrettiğimiz gibi.
Çocukluğumuzu unuttuğumuz mahallerdeki izlerimizi arıyoruz da.
İçimizde umutsuzluğun karası.
Gökdelenler şehrinde gözlerini çoktan yummuş mavi!
Unutmak bir çocuğun masalıdır.
Unutamamak çocukluk yarası...
***
Vicdan sahipleri
İstanbulsokaklarında bayram günlerinde de azalmayan sefaleti görüyoruz.
Sokaklar Suriyeli insanlarla dolu.
Çocuklar, kadınlar.
Yaz günlerinde hava şartları nedeniyle geçiştirilen sorunları, şimdi soğuyan havalarla "derinlik isteyen" bakışlar arıyor.
Vicdan sahibi bakışlar.
Vicdanı olanın süksesi olmaz zaten.
Mutluluk Takvimi
Okuyacağın kitabı satın al. Özgürlükten yana ol. Bitki çayı iç. Tuzu, şekeri ve yağı az kullan. Anne kediyi doyur.Her aşkın sonunda
Bir sürgün yedim
Hayat kavgasında
Her gün acıktım
Kader tokadını
Küçükken vurdu
Hayatım boyunca
Hep yokuş çıktım
Her sabahın seher vakti
Umutları yola serdim
Bugünlere gelmek için
Harcanmış bir ömür verdim
Tek sabıkamı aşkta yedim
Beni günahsız yere astılar
Katilimi bulamadı yargıçlar
Suçlular sırra kadem bastılar
Hakkı YALÇIN
