İnsanlar birini dinlerken yüreğini açardı, teknolojik aletleri değil.
O zamanlar coğrafya çok temizdi, toplum başkaydı.
Para her şeyin sebebi olmamıştı daha. Birini gizlice dinlemek bile ayıp ötesi.
İstemeden dinlemenin de, zarif bir özrü olurdu. "Kulak misafiri oldum, kusura bakmayın." Böylesine insancıl bir düzende, birden "yerin kulağı" çıktı.
Çirkin iftiraların kapısı açılırken, muhbirci düzen çıktı ortaya.
Güven yerle bir oldu. "Aman" diye geçiştirdi insanlar, "Yerin kulağı var!"
Özel hayatlar bile yerle bir oldu. "Kabakulak"ın, bunlarla uzaktan yakından ilgisi yoktur.
İsim benzerliği!!! Adalet terazisinde bir kıl bile ağırdır.
2000'li yıllardan sonra hiçbir şeyin ağırlığı kalmadı.
Para hırsızı ve saygısız politika, insanı insan yapan değerlerin çoğunu teslim aldı.
Ve ortaya tele kulak çıktı.
Sonrasında her şey rayından çıktı.
İnsanlar izin vermese olabilir miydi bunlar? Tele kulak bu ülkede her şeyi bitirdi.
Bütün kutsal değerleri mahvetti.
Demokrasiyi ayaklar altına aldı.
Bütün köşeleri böcekler sardı. Her zaman söylerim, "Yakılan orman herkesi yakar."
Şimdi herkes aynı dertten muzdarip! Oysa kaybettiklerimiz...
Bir daha asla kazanamayacaklarımızdır.
Şimdi yalnızlıktan devren satılık bir kulak var. "Can kulağı..."
Ama hiçbir değeri yok artık.
***
Asgari dolar!
Bazen düşünüyorum da, doların yükselişinde bazı insanlar nerede? Acaba milli gelirden hisselerine düşen doların yükselmesinden memnun mu oluyorlar? Yoksa piyasaya vereceği zarardan endişe mi duyuyorlar? Eline hiç dolar geçmemiş insanlar için mühim olan asgari ücret! Öyle değil mi?
***
Büyük tehlike
Kocaman adamların devleti ve halkı yönetmenin mabedinde küfürleşmeleri ve yumruklaşmaları yakışmıyor desen ne yazar.
Bu davranışlarını alışkanlık haline getirmeleri, onların bu tavırlarından asla vazgeçmeyeceklerinin de kanıtıysa, biz zarafeti nerede göreceğiz?
Toplumun bu insanların gözünün içine baktığını da hesaba katarsak.
Tehlikeyi inkar mı edeceğiz?
***
Sen gidince
Hiç ağlamadım
Bakmadım resimlerine
Konuşmadım
Kendi kendimle
Sormadım nerde diye
Sen gidince
Hiç ağlamadım
Yalvarmadım dön diye
Şarkımızı dinlemedim
Özlemedim kokunu
Desem de yalan
Bin kere yalan
Gittiğin akşam çok ağladım
Bende kalan gömleğini
Deliler gibi kokladım
Benim bu suskun halim
Sensizliğin bedeli
Ölmediğim kesin ama
Yaşadığım şüpheli
Hakkı YALÇIN
