O ilçenin insanları ayağa kalkar. "Yardım kabul etmiyor!" "Bizim mahallede kimse açlıktan bayılmaz!" "İnsanların açlıktan bayılıyor diye lanse edilmesi ülkeye hakarettir." İnsanın bayılmasını ülkesine hakaret kabul edenlerin, ülkeleri ve insanlık için neler yaptıklarını bir sorgulayın bakalım?
Gurur mu, ihtiras mı? Yoksa kendinden olana iltimaslı davranmak mı? Bir insanın açlıkta bile yardım kabul etmemesi gururdur.
Tokken ve ihtiyacı olmadığı halde yardımların peşinde koşan domuzlardan onu ayıran budur.
İnsanlar açlıktan da bayılabilir. "Açlıktan kim ölmüş" diyenlere bakmayın, açlıktan da ölebilir.
Bunun siyaseti değil, insani yanı sorgulanmalıdır. "Bizim mahalleden kötü insan çıkmaz" gibilerinden ırkçı söylemler, açlıktan bayılan insanları görmezlikten başka bir şey değildir.
Her mahalleden her şey çıkar.
İnsan da, insanlıktan çıkan da! Ne yazık ki, hayatımız siyaset olmuş.
Dürüstlüğün, tarafsızlığın ve vicdanın değeri pek kalmadı.
Giderek birbirine benziyor herkes.
Ayıp olan şeyler ayıp değil artık.
Resmi ideoloji; para. Ama çaresizliğini kimselere göstermeyen ne çok insan var. "Nerede bu devlet" diye haykırmayan.
Onurunu kan diye kusan.
Kimseden medet ummayan.
Çünkü onlar da, bizim çocukluğumuz gibi gerçeği biliyorlar. "Devlet asla bizim yanımızda değildir!" Açlıktan bayılan anneler hep bir şeyleri özleyerek yaşlanırlar.
Onlar kaderlerini alnında taşır.
Açık alınlarında.
O yüzden onların dilinde sadece duaları vardır. Bizler de böyle insanların asaletine bayılırız.
***
Arzumuzdur
Haksız davaların mağdur insanlarının avukatlarıyla, o haksızlığı savunanlar televizyona çıksınlar.
Mahkemelerde göremediğimiz gerçekleri topluma göstersinler.
Yıllar nasıl harcanmış, ocaklar nasıl sönmüş görelim.
Kimlere kalem kırılması gerektiğini de göstersinler cümle aleme. Ve aslında kimlerin yargılanması gerektiğini de bilelim.
***
Ergenekon tutuklusu Profesör Fatih Hilmioğlu'nun sağlık durumu her gün biraz daha kötüleşiyor.
Herhalde ölmesini bekliyorlar.
Haksızlığın ölümsüzleşmesi için.
***
Bir kız var uzak şehirde
Gururuna saklanıp durur
Hüzünlenir akşamüstleri
Camlara yazar ismimi
Gözleri yollarda
Vurgunmuş sevdalarıma
Her gün bensiz ağlar
Gönlü sıradağlar
Hasretmiş dudaklarıma
İkimiz de iyi biliriz
Kömür gibi yandığımızı
Dertlerime dertler eklerim
Bilirim boşuna beklerim
Sen o yoksul mahallenin
Zengin gururlu kızı
Hakkı YALÇIN
