Bazı yayın yönetmenlerinin kendilerini başbakan sayması.
Devlet arazilerinin yağmalanması.
Hukukun güçlünün yanında yer alması.
Bugün şikayet edilen şartların temelinin, aslında o yıllar atılması.
Hükümetlerin gazetelerde kurulduğu yıllardan sonradır, milyon dolarları cebine indiren yayın yönetmenliğinin iktidar olması.
Tetikçi köşe yazarlarının, gazetelerin en değerli şahısları sayılması.
Devletten istediğini alamadıkları zaman, maşa gazetecilerin mal sahiplerine saldırması.
Temiz bir Türkçe'yle karnı doyan bir mesleğin, ülkeyi yiyerek doymayan domuz olması.
Hükümetlerin gazetelerde kurulduğu yıllardan sonradır, gazeteciliğin toplumu yozlaştırması.
Ahlaksızlığın patlaması.
Emeğin, alın terinin anlamının kaybolması.
Yayın yönetmenlerinin, pahalı şarap mahzenlerinde kafayı bulması.
Kalbi kasıklarında atan kadın yazarların, el üstünde tutulması.
Popüler yavşakların, barları, restoranları, işçi çadırlarından daha değerli kılması.
Öğretmenlerin yok sayılıp, gazetelerin birinci sayfalarının, üç paralık kadınlara sebil olması.
Bugün bakıyorum da.
Mesleği bu hale getirenler, "Nerde bizim basın özgürlüğü" yaygarasında.
Sizde o basın özgürlüğü.
Sizlerin kasalarında, banka hesaplarında ve oturduğunuz villalarda.
Sizde o basın özgürlüğü.
Yarattığınız kadın yazarlarda, popüler yavşaklarda, emzirdiğiniz şeytanlarda!
Hadi geri verin aldıklarınızı.
Bakın bakalım, basın; özgürlüğüne kavuşuyor mu?
Kavuşmuyor mu?
