Fenerbahçe'yi harcamanın pratik yolunu kendisi açtı.
Kayserispor elini kolunu sallayarak, o yolda cirit attı.
Bana sorarsanız...
2 stoperle yolculuğa çıkıp, Selçuk'a stoper olarak mahkum olan bir adama, Fenerbahçe'nin mahkum olması, maçın sonucundan daha önemli.
Maçın başında, Fenerbahçe'nin bütün boyalarının aktığını gördüm.
Düzelmesini beklediğimiz bir takımın, korkaklık hummasından kurtulamadığını da, maç boyu izledik.
Rakip alana bindirme yapmak yok.
Orta alan sorumluluğu başından savma uğraşında.
Forvet derin dondurucuda.
Birinin yapması gereken işi, herkes başkasına bırakıyor. "Rica etsem, şu pozisyonu iter misiniz?"
Alex'in en hükümsüz maçlarından biri. Emre kaçak, Cristian dar alanda boyalı gösteride. Mehmet Topuz oldum olası kısır zaten. Ne zaman can yeleği olmuş.
Savunma içler acısı. Yobo'nun 10 parmağında bir marifet bile yok.
Biraz Lugano çırpınıyor, biraz Okan.
Bu takımda yanlışların neden kaybolmadığı ortada.
Kafa aynı kafa. İkinci yarıya Alex'i dışarı alarak başlamak, Aykut Kocaman'ın kesintiye uğrayan sahte devriminin uzantısı.
Ama Yobo'nun sakatlanıp çıkmasıyla, Selçuk'a mahkum olması, Fenerbahçe'nin nasıl bir devrime ihtiyacı olduğunun göstergesi.
Görülmelidir ki..
Bu Fenerbahçe, Aykut Kocaman'la uygun adım ölüme koşuyor.
Kayserispor'un hakkını verelim.
90 dakikayı aynı sadakatle tamamladılar.
Aynı tempoyla.
Kendilerine kapandıkları sanılan zaman dilimlerinde bile harika açılımları vardı.
İki teknik adam arasında farkın, tabelaya yansımasıydı.
