Bazen bu kadar yakınımızdayken final, gelecek zamana düşer.
Soylu ruhların yara alması hiçbir şeyi değiştirmez.
O yüzden bizlere de futbolcular için, "Başınızı dik tutun onurlu çocuklar" demek düşer.
* * *
Dün gece zaman başka türlü aktı. Sarı finalin merdiveniydi.
Lacivert gökyüzüne ayak basmanın.
Eksiktik, eksildik ve talihsiz goller yedik.
Takım mücadelesi ayaktaydı ama talih ilk maçta olduğu gibi, bizi yine terk etti.
* * *
Durgun başladık. İlk çeyrekte bir mahşer cenderesi.
Benfica'nın gol yollarını ablukaya alan sistemi işlerken, Fenerbahçe'nin pas yapmakta bile zorlandığı dakikalarda kolay bir gol yedik.
Büyük takımlar beyaz bayrak asmaz, ölümüne koşar.
Golden sonra Fenerbahçe final koşusuna başladı.
Kuyt'ın penaltı golüyle gelen beraberlik, ardından kendi gerçeğini sahaya yayan Fenerbahçe.
Fenerbahçe baskılı oynadığı zaman, yelpaze gibi açılan Benfica savunması.
Yediğimiz ikinci golle, ilk yarının son dakikasında önce Sow'un, ardından Kuyt'un kaçırdığı pozisyonda talihsizlik kardeşti.
Belki de turun kırılma anı.
* * *
İkinci yarıda çok top kaybettik.
Gökhan Gönül'e yapılan hareketin bir bedeli olmalıydı, o pozisyonda hakemin adaletini de kaybettik.
Yediğimiz gol basit goller sıralamasında yine listeye giren cinsten.
Atacağımız bir gol çok şeydi de, gönül birliğinin kazanmaya yetmediği final hayalini burada noktaladık.
* * *
Onların verdikleri kavga bütün kavgalardan değerliydi.
Onların sevdaları, bütün sevdalardan üstün.
Onlar bütün organlarını finale bağışlamıştı.
Ayakta öldüler!
Gelecek finalde doğmak üzere!
