Bu ülke böyle.
Her sezon sonu, kirli manzaralarla süslenen bir futbol düzenimiz var. Belli ki ülkenin hakemliği bu kadar. Hakemliğin sırtından geçinen başkanlık sistemini yok edecek kudret, futbolumuzun damarlarında mevcut değil.
Ve futbolumuza mafya gibi hükmetmeyi amaçlayan televizyon ağaları var.
Ama her şeye rağmen olağanüstü mücadele eden futbolcularımız da var. Pazar gecesi Fenerbahçe ve Trabzonsporlu futbolcuların verdikleri emeklere baktım.
Onlar kendilerinden başka hiçbir güce ihtiyaç duymayan futbol işçileri.
O yüzden sırayla ganimet dağıtan hakemliği ve hakemliğin sırtından geçinen modelleri çöpe atıp, emekleri başrole taşıdım. Ligin son 3 haftasına girilirken. İki takımın futbolcularına da saygıya davet ettim cümle alemi.
Kaybedince çamur atmanın geleneksel hale geldiği bir ülkede, kazanınca kendinden geçmenin masumiyetine halay çekilmesine davetiye bastırdım.
Şampiyonluğun rütbesi alın teridir.
O yüzden bu yarışın galibi kim olursa, alkışlamak boynumuzun borcudur. Ama bir not düştüm. Adaletsizliğin telafisi adalettir, yeni bir adaletsizlik değil. Böyle olursa onun adını "delaletsizlik" koyarız.
Hatta hıyanet! İnce esprim için kusura bakmayın.
Evrim geçiren bir hakemin elinde muz varsa, ona ne denir?
Cevap: "Domuz!"
