TRABZONSPOR son dönemde alışkanlık hâline gelen maçlara tutuk başlama sorununu bu kez geride bıraktı. İlk düdükten itibaren ne istediğini bilen, oyuna hükmeden ve kontrolü elinde tutan bir takım vardı. Bordo-mavililer ilk yarı boyunca hem fiziksel hem de taktiksel açıdan oldukça olgun bir görüntü sergiledi. Açıkçası uzun zamandır bu kadar kompakt, birbirine yakın ve yardımlaşması güçlü bir Trabzonspor izlememiştik. Sahanın her bölgesinde kendisini gösteren Muçi, sürekli hareket ederek arkadaşlarına pas seçeneği sundu ve ilk yarının yıldızı oldu. Fabinho oyunun temposunu belirleyen, bütün hatlar arasındaki bağlantıyı kuran ve futbol aklıyla fark yaratan isimdi.
Asıl dikkat çekici olan ise takımın hücum çeşitliliğiydi. Yerleşik hücumlar, hızlı geçişler, merkez ve kanat organizasyonları ile duran toplar… Trabzonspor rakibine farklı yollarla tehdit oluşturabilecek bir oyun zenginliğine ulaştığını gösterdi.Nihayetinde Trabzonspor, sakatlıkların kadroyu daralttığı ve yoğun maç trafiğinin oyuncuları zorladığı bir dönemi başarıyla geride bıraktı. Üstelik bu süreçte oyun kimliğini de geliştirdi. Milli aranın ardından Aral, Dju, Folcarelli ve Malinovski'nin dönüşüyle Thomas Reis'in seçenekleri artacak, takım içindeki rekabet ve oyun kalitesi daha da yükselecek.
Ancak benim bu maçtan çıkardığım en önemli sonuç şu. Trabzonspor artık ne oynayacağını bilen, yapabileceklerinin farkında olan ve kendi gücüne inanan bir takım. Artık taktik, fizik kalite ve yetenek kadar özgüven de belirleyicidir. Kendisine güvenen takım, rakibinin ne yapacağından çok kendi oyununu nasıl kabul ettireceğini ortaya koyar. Trabzonspor'un yaşadığı en değerli değişim de burada. Rakibinden önce kendi tereddütlerini yenmeye başlaması.
