ANAHTARLARI unuttuğunuz için kapıda kalmak sizin için rutin haline gelmiştir.
İNSANLARIN mesajlarına/aramalarına geri dönmekte berbatsınız.
ASLA giyecek temiz kıyafetiniz yok.
DOĞUM gününü hatırladığınız tek insan kendinizsiniz.
FIRINA konan hiçbir yiyecek sizin etrafınızda güvende değil.
İHTİYACINIZ olan her şeyi çantanıza aldığınızı düşünüyorsunuz, ama sık sık yanılıyorsunuz.
O EN ÖNEMLİ şeyi niyeyse hep unutmayı beceriyorsunuz.
GERİ dönüp almak için eve dönüyorsunuz ve bu da sizi gideceğiniz yere geç kaldırıyor.
AMA siz zaten son bir hatırlatma/fırçalama eşliğinde planlarınız olduğunu hatırladığınız için, çoktan daha da geç kalmış oluyorsunuz.
TELEFONUNUZ hatırlatmalardan patlayacak.
Bir de keşke onlara bakmayı unutmasanız.
SEVGİLİNİZİN, annenizin, babanızın en çok kızdığı şey telefonunuzu şarja takmayı unutup uyuyakalmanız.
İNSANLAR sürekli size bir şeyleri hatırlatmak zorunda.
GERÇEKTEN önemli şeyleri unutmamak için elinize bile yazdığınız olmuştur.
İNSANLAR nasılsa unutursunuz diye size bir şeylerden bahsetmiyorlar ve sanki siz sürekli dışarıdaki hayatı kaçırıyor gibi hissediyorsunuz.
İNSANLAR unutkanlığınızı sürekli beceriksizliğiniz ya da yeterince önemsememenizle karıştırıyor.
YENİ insanlarla tanışıp onların isimlerini hatırlamak sizin için tam bir kabus.
GÜN içerisinde bazen o kadar dikkatsizleşiyorsunuz ki yemek yemeyi ya da yediğiniz gerçeğini unutuyorsunuz.
"ÇIKIŞ" yapılmış herhangi bir hesabınıza girmek ve o parolayı hatırlamak sizin için ölümcül.
En az 5 kere deneme yapıyorsunuz.
LÜZUMSUZ BİLGİLER
NİGEL Pooley, İngiltere'nin en büyük peynir üreticilerinden birinde çalışıyor.
İşi; koklamak.
Bir peynir gurmesi olan Pooley, 18 yıldır peynir koklayarak para kazanıyor. 69 yaşındaki gurme, her şeyi olan burnunu 5 milyon pound karşılığında sigortalatmış.
Müthiş bir koku alma yeteneği olan Pooley, bu işten yaklaşık 80 milyon pound kazanmış.
TESPİTLİ YORUM
@turuncu_cc. 1998'DE 4. hakem olarak görev aldığım PTT 1. lig maçında kayıp zaman olarak eski sevgilimin fotoğrafını gösterdiğim için meslekten men edildim...
ALKIŞLIYORUM
CENAZE için apar topar hazırlıksız Türkiye'ye giden bir akrabamız, havalimanında güvenlikten geçmeden önce, duygusal bir şekilde bize dönüp baktı, yaşlı gözlerle, ağır adımlarla yaklaştı, ellerini omuzumuza attı, kulağımıza eğildi, titreyen sesiyle;
"Gelirken güneş gözlüğümü getirin ha" dedi ve gitti.
Duygulandık.
