Boşuna dememişler:
"Of, Sürmene Yaylası on beş doktora bedel!"
Ama ben bu söze bir ilave yapacağım…
Sürmene bir yana, Doktor Çiğdem Erhan bir yana!
Biraz Karadeniz'in hırçınlığı, biraz Adana'nın sıcağı, hepsinden önemlisi yüreğindeki insan sevgisi…
Sürmeneli hemşerim çocuk doktoru Mehmet Deniz Erhan'ın eşi, Adana'nın kızı, bizim de gelinimiz olan Doktor Çiğdem Hanım.
Seyhan Devlet Hastanesi Başhekimi Çiğdem Hanım iki erkek, bir kız annesi…
Kısacası iyi bir eş, hem fedakâr bir anne, hem de mesleğine gönül vermiş başarılı bir doktor.
Ama onu anlatırken unvanlarından söz etmek yetmez.
Çünkü Çiğdem Hanım, doktorluğun çok daha ötesinde bir insanlık hikâyesi yazıyor.
**
ONUN İÇİN İNSAN ÖNCE GELİR!
Doktorluk, sadece beyaz önlük giymek, hastalıklara teşhis koymak, reçete yazmak, ameliyat yapmak değildir.
Doktorluk bazen bir hastanın elini tutmaktır.
Bazen ameliyat kapısında saatlerce bekleyen bir annenin gözlerine umutla bakmaktır.
Bazen çaresizlik içinde kıvranan bir insana, "Merak etmeyin, yanınızdayız" diyebilmektir.
Çünkü hastaneye gelen insanın yanında çoğu zaman yalnızca hastalığı değil, korkusu, endişesi, umudu ve beklentisi de vardır.
İyi bir hekim bütün bunları görebilendir.
Çiğdem Hoca'nın farkı da buradadır.
Onun için hastalar birer dosya, birer numara, birer istatistikten ibaret değil.
Her birinin ayrı bir hikâyesi, ayrı bir derdi, ayrı bir hayat mücadelesi var.
Bir başhekimin başarısı yalnızca hastanenin fiziki şartlarıyla, idari kararlarıyla veya makamındaki unvanıyla ölçülmez.
Asıl başarı, hastanın hastaneden ayrılırken arkadan güzel sözler söylemesidir.
Bir yakınının duasını alabilmektir.
Bir insanın hayatına dokunup gönlünde iz bırakabilmektir.
**
ADANA SICAKLIĞI, KARADENİZ MERTLİĞİ!
Çiğdem Hanım'ın hikâyesinde iki güzel memleketin izleri var.
Bir tarafta Karadeniz'in dik yamaçları, Sürmene'nin mert insanları, diğer tarafta Çukurova'nın bereketli toprakları, Adana'nın sıcakkanlı insanları, Seyhan'ın iki yakasında hayat mücadelesi veren vatandaşlarımız…
Karadeniz insanı sözünü sakınmaz, dostunu da yarı yolda bırakmaz.
Adanalı ise yüreğini ortaya koyar, sofrasını paylaşır, dostuna sahip çıkar.
Çiğdem Hanım'ın kişiliğinde iki güzel coğrafyanın değeri var.
Üstelik yoğun çalışma temposunun yanında annelik ve eş olmanın sorumluluğu da.
İki erkek, bir kız çocuğunun annesi olarak evlatlarına ayırdığı sevgi ve zamanla mesleğinin gerektirdiği fedakârlığı bir arada yürütmek hiç kolay değil.
Ama kadınların gücü biraz da burada ortaya çıkıyor.
Hem ailesine kol kanat germek hem de binlerce insanın sağlık hizmeti aldığı bir kurumun sorumluluğunu üstlenmek…
Bu, yalnızca mesleki bir başarı değil, aynı zamanda büyük bir özveri meselesidir.
**
MAKAM DEĞİL, GÖNÜL KAZANMAK ÖNEMLİ!
Başhekimlik elbette önemli bir makam.
Ancak makamlar geçicidir.
İnsanların kalbinde kalan iz ise kalıcıdır.
Bugün Çiğdem Erhan'ı anlatırken onun yalnızca başhekimliğinden değil, insanlara yaklaşımından, mesleğine duyduğu saygıdan ve taşıdığı vicdan sorumluluğundan söz ediyoruz.
Çünkü sağlık çalışanlarının işi zaten zor.
Bir tarafta hastaların beklentileri, diğer tarafta yoğunluk, zamanla yarış ve büyük sorumluluk…
Bütün bu koşullar içinde insan kalabilmek, güler yüzü kaybetmemek, hastanın derdiyle dertlenmek çok kıymetli.
Bir doktorun hastasına verdiği ilaç kadar, söylediği güzel söz de iyileştiricidir.
Bir tebessüm, bir güven duygusu, bir şefkatli yaklaşım…
Çiğdem Erhan'da gördüğüm en önemli özellik budur.
Bunu sadece ben değil İl Sağlık Müdürü Halil Nacar da görüyor.
İyi ki böyle hekimlerimiz var!
Sürmene'nin yaylaları güzeldir, memleketim Of'un havası ise bir başkadır, Adana'nın kebabı, şalgamı, sıcağı da dillere destandır.
O nedenle baştaki sözü tekrar ediyorum:
"Of, Sürmene Yaylası da on beş doktora bedel!"
Bir başhekim düşünün; makamı hastanede, sevgisi insanların yüreğinde, duası hastalarının dilinde…
Adana'nın da Trabzon'un da böyle güzel insanlara ihtiyacı var!
**
ANNENİN HAYALİ OYUNCAĞA DÖNÜŞTÜ
Onunkisi takdirlik bir hikayedir.
Öykünün içinde hayaller, yarım kalan umutlar, bir annenin yeniden başlama cesareti vardır.
SABAH Gazetesi'nde editörlük yapan Eylem Aktay, evlenince
mesleği bıraktı, ailesine ve hayatına odaklandı.
Ancak hayat her zaman istediğiniz gibi gitmez.
Yaşadığı olumsuzluklar yüzünden hayatını yeniden kuruyor.
Kendisi için değil, oğlu Kerem için her şey.
Bir annenin sevgisi, bir kadının hayaliyle buluştu.
Sıradan bir iş kurmak, sadece para kazanmak değil amacı.
Bir annenin oğluna duyduğu sevgiyi geleceğe taşımasıydı bu.
Hayalin adı KEREMİO oldu.
Oğlu Kerem'in adını verdiği markasını yarattı önce.
Çocuklara yönelik eğitici ve kaliteli oyuncaklar üzerine kurduğu işi, aynı zamanda annelik duygusunun koruyuculunu taşıyordu.
KEREMİO'nun arkasında sadece ticaret yok.
Çocuklar için oyuncak seçmek, sanıldığından da önemli.
Oyuncak yalnızca çocuğu eğlendiren bir araç değildir.
Aynı zamanda öğrenmenin, keşfetmenin, düşünmenin ve hayal kurmanın da bir parçasıdır.
Eylem Aktay bu anlayışla çocukların hem eğleneceği hem de gelişimlerine katkı sağlayabilecekleri bir ürünle yola çıktı.
Bir tarafta büyütmesi gereken bir evlat, diğer tarafta emek vererek büyütmek istediği bir marka…
Aslında ikisi de birbirinden ayrı değil.
**
Gazetecilik yaptığı yıllarda insan hikâyeleri yazan Eylem Aktay, şimdi kendi hikâyesini yazıyor.
Bu kez kalemiyle değil, emeğiyle, girişimci ruhu ve hayaliyle.
Dilerim Keremio büyür, gelişir, daha çok çocuğun hayatına dokunur.
Dilerim küçük Kerem'in adı, annesinin emeğiyle geniş kitlelere ulaşır.
Bu hikâyenin en güzel tarafı şu:
Eylem oğlunun adını yalnızca bir markaya vermedi.
Ona duyduğu sevgiyi, hayalleri ve geleceğe bıraktığı hatırayı da o ismin içine koydu.
Yolun açık olsun Eylem…
