Ölüm kuyusu gençleri içine çekerken, gençler de eskisi kadar dirençli davranmıyor.
Kocaeli Üniversitesi öğrencisi 23 yaşındaki genç kız, uyuşturucudan öldü.
Aşırı dozdan ölen Begüm Veral, daha önce uyuşturucu tedavisi görmüş.
Parçalanmış bir ailenin ferdi.
Sadece yetkilileri sorumlu tutmak, uyuşturucu batağını işaret etmek, meseleyi çözmeye yetmiyor.
Acıların en derinini yaşayan ailelerin, günahlardan da payını alması gerekiyor.
Babanın açıklamalarını okudum. "Ben eşimden ayrıldım, kızım anneannesiyle yaşıyordu!"
Yani, "Benim haberim yok" demeye getiriyor.
Nasılsa her anne ve babanın klasik bir savunma metodu vardır. "Benim çocuğum yapmaz!"
Gazetelerin üçüncü sayfaları, böyle düşünen ailelerin çocuklarıyla doludur.
Ülkenin bir yanında, "Bırakın toplum bozulsun" diyen zehirlenme üretimi.
Bir yanında da, çırpınan yetkililer.
Geçen yıl okulun birinde iki öğrencinin uyuşturucu kullandığı tespit edildi.
Okul müdürü, lise 2 öğrencisi gençleri önce disiplin kuruluna sevketti, sonra ailelerini haberdar etti.
Çocuklardan birinin, politik olarak arkası sağlam çıktı ve ertesi günü, siyah takım elbiseli 4 kabadayı okulda.
Okul müdürü tehdit edildi ve karar disiplin kurulundan geri çekildi.
O çocuğun geleceğiyle ilgili karar da, aile fertleri tarafından o gün verilmiş oldu.
Şimdi, 23 yaşındaki Begüm Veral'ın arkadaşları arasında geniş bir çaplı bir araştırma talep etsek, kişisel haklara ve özgürlüğe darbe vurmuş sayılırız.
Suskun kalırsak, nice gencin aynı bataklık içinde, sırasını bekleyeceği muhakkak.
Ölüm onları götürür ve geri getirmez.
Yaşıyor zannedilen nice gencin, yola çıktığından ailelerin bile haberi yoktur ya...
O yüzden uyuşturucuyu hiçbir güç bitiremez!