İnsanların yüreğine serpecek su kalmadı.
Asıl ondan korkalım.
Bu yıl kar yağmadı diye üzülmeye de gerek yok.
Bir gecede karlar yağabilir, simsiyah saçlara.
Hatta yağmurun saçlarına bile.
Güçlünün ve haksızlığın suyuna gitmeyene ekmek yok bu ülkede.
Gidenlere yuh olsun!
Kendi sığ sularında çırpınanlar bilmelidir ki.
Sular korkuları yıkamaz.
Sular her kiri de yıkayamaz üstelik.
Sabunu bedava olsa da.
Tohumu ekmek için önce suyu bilmek gerekir.
Bütün güzelliklerin suyunu çektiği bir ülkede.
O yüzden bu ruh kuraklığı.
Komşusunun açlık kokusunu duymayan, susuzluktan da korkmasın.
Onlara ekmek elden su gölden.
Yanında da yalancı cennetin anahtarı!
Su uyur düşman uyumaz derler ya.
Suyun akışına bırakmayalım kendimizi.
Suya da güven olmaz.
Hele böyle bir ülkede.
Namuslu insanların içi kan ağlıyor.
Namussuzlar namuslu insanların gözyaşlarıyla ıslattıkları saçlarını tarıyor.
Zaman su gibi akıp gidiyor.
Son ağaç kesildiğinde.
Son damla kuruduğunda.
İnsanlar, kesilen ağaçların yerine dikilen gökdelenlere ve alışveriş merkezlerine koşsunlar.
Bir damla suyu 100 dolara alabilirler.
Herkesin ödeyeceği bir bedel var.
Susuzluğun gönlünü o bedeli ödemeden alamazlar.
***
Çocukluğumuzun eşkıyalarını bizlere geri versinler. Onlara haksızlık etmişiz!
***
Bir daha asla
İstanbul'da 7 bin kişi yetmemiş, ülke genelinde binlerce kişi dinlenmiş.
Bunun adı; ahlak yoksunluğu.
Bunun adı; kişisel haklara olduğu kadar toplumsal gerçeklere de tecavüz.
Ve ne utançtır ki, dinlemeler hala sürüyor.
Bu ülke hep kötüydü ama bu kadar kötü olmadı.
Ve bir daha asla eski güzelliklerine kavuşamayacak.
Demokrasiyi de, bir daha asla bulamayacak.
Giderek herkesin birbirine benzediği bir düzende.
Hep sevdim ve yenildim
Hep yenildim ve sevdim
Bu yürek hiç kimseye
Boyun eğmedi
Yaşanmamış aşklar da
Yaşadım elbet
Birçoğu yaşandığına
Bile değmedi
Artık inanmıyorum
Ne yemine ne aşka
Elimde bir demet hüzün
Gidiyorum
Gidecek yerim yok
Kendimden başka
Hakkı YALÇIN
