Yetmedi.
Büyüklerimizden korktuk ama çocukları unuttuk.
Üstelik seyirci olduk, bir düşmanlık oyununda.
Öğretmenlerimiz bizlere böyle öğretmedi.
Silahların gürültüsünü dindirmek hepimizin özlemi.
Ama asıl özlemimiz demokrasi.
Askerlerin yargılandığı bir ülkede, politikacıların "hala dokunulmaz" olmasından daha adaletsiz bir demokrasi olabilir mi?
Bu sorunun cevabını aydınlar versin.
Pentagon aydınları!!!
Özgürlük ve haklar sizlere ömür.
Sokakta hak arayanlara eşek sudan gelinceye kadar dayak atılan bir ülke olduk.
İşçilerin yanında yürümek bile suç sayılıyorsa.
Nereye yürüyoruz?
Yeni Ortaçağ'a mı?
Bugün sustuklarınız, yarın sizin çığlıklarınız olursa, sizin yerinize haykıracak birilerini bulacağınızı mı sanıyorsunuz?
Gazeteler "traj-edi..."
Gerçeklerin gizlendiği bir sistemde, kendi çıkarlarına yaslanan medya, sizin sırtınızı dayayacağınız güvenli bir duvar olabilir mi?
Hiç sanmıyorum.
Televizyonlarda ayrı bir yağma.
Uyuşturulan yanlarımız, unutulan değerlerimize karşı zafer kazandı.
Aldatılmış gecelerin kobayları olduk.
Ne aile kavramı, ne ülke bütünlüğü.
Bu zalim sistemin şerrinden kurtulmak için, sadece gözlerimizi değil, yüreklerimizi de açmalıyız.
O yüzden unufak olmuş bir ülkeye bakarken, çocuklarınız adına endişe duymayı da öğrenin.
Çünkü görünen bir hiçliktir.
Büyük ihtimal; geleceğimize azar azar bir mezar kazılmasına karar verilmiştir.
Ama önemli olan sizin kararınız.
Çocuklarınız bu kararı bekliyor.
Çünkü "çocuk ve gelecek" eşanlamlıdır.
