Cevap önemli değil.
Önemli olan, bu soruyu soracak hale getirilmek.
Bu soruları sorabilmek.
Televizyonlar, gazeteler, politikacılar.
Hepsi atbaşı.
Hınç avcıları avda.
Aynı toprağın çocuklarına, düşmanlık tohumları revaçta.
Dün 7 askerimiz şehit edildi.
Şehit haberlerinin gazetelerde yasaklandığı, garip bir ülke olduk.
Ölenlerin yasını tutmak yasaklandı. Öldürenleri saklamak için.
Yüzde kaç ihanet acaba?
Bizler, yüzde yüz insan olanların derdindeyiz.
Türk ya da Kürt.
Ermeni ya da Arap.
Hiçbir şey fark etmez.
Bizler onurlu kefenleri, onursuz yaşama tercih ederiz.
Çünkü ölüm de bizi gözetler.
Tarihin alnında yazıyordu, Türk ve Kürt insanının dostluğu.
Ama "yüzde yüz dostluk" ne hale getirildi.
Şimdi parti kapatma davasıyla ve birbirine düşürülmüş toplumlarla nerelere sürükleneceğimizi tahmin bile edemezsiniz.
Her şey yıllar önce yazıldı ve şimdi uygulanıyor.
Ödediğimiz her bedel, hafife aldığımız meselelerin hasatıdır.
O yüzden artık tarihine güvenmesin bu ülke...
İnsanların güvenilmez olduğu bu topraklarda.
Herkesin bir rol üstlendiği, "Pentagon sinemalarında!"
