Üvey de olsa, annelik rütbesi almış bir kadının, öldüresiye dövdüğü melek yüzlü bir çocuk.
Bir gözü kör edildi.
Ve o kadını mahkeme özgür bıraktı.
Diğer çocukların 2 gözünü birden çıkarsın diye.
Bir kadın düşünün.
Adına "üvey anne" deniyor.
Oysa bakışları bile uymuyor, annelik kalıbına.
Belli ki cennetten atılmış bir anne.
Karşısında 5 yaşında bir çocuk.
Elindeki odunu, o melek yüzlü çocuğun yüzüne indiriyor.
Bir daha, bir daha...
Çocuğun ruhu kirişte.
Çocuk ömür boyu korku koşusunda.
Uçurum bulsa, gözü kapalı atlayacak.
O sırada odun kadına yaltaklanıyor, kadın oduna.
5 yaşındaki çocuk, sinekten bile korkuyor, bırakın odunu.
Kadının 5 yaşındaki çocuğun yüzüne indirdiği odunlarla, çocuğun o güzelim yüzü başka şekiller alıyor.
Çocuğun bir gözü görmüyor artık, diğer gözü dünyayı tek renk görüyor. "Simsiyah!"
Hayalindeki tahta merdivenleri aşmaya çalışıyor, o haliyle.
Her basamakta yeni bir darbe.
Anlatamadığını yaşıyor çocuk.
Korkuların niye bu kadar büyük, üvey annelerin niye bu kadar zalim olduğunu.
Hayatın soysuz sahnelerinden biri.
O sırada, kim bilir hangi sinemada, korkak katillerin filmi oynuyor.
Kadın doymuyor.
Odun sağ elinden, sol eline geçiyor.
Vurdukça vuruyor. Çocuğun yüzünde nur vardı, onu almak istiyor.
Alamadıkça daha çok vuruyor.
O korku var ya, o korku.
Melek yüzlü çocuğun yüzüne çakılmış çiviler gibi, ömür boyu çakılı kalacak.
O kadını mahkeme özgür bıraktı.
Bıraksın bakalım.
Ama çocuğun melekleri...
O kadının da, kadının yanında duranların da, yakasını mahşere kadar bırakmayacak.
