Günün birinde hava öylesine soğumuş ki, minik serçe uçmak zorunda kalmış.
Bir süre sonra soğuktan kanatları donmaya başlamış ve bir çiftliğin toprakları üzerine, donmuş olarak düşmüş.
Yanından geçen bir inek, küçük serçenin üzerine pislemiş.
Serçe sonunun geldiğini düşünmüş, fakat vücudu ve kanatları gübrenin sıcaklığıyla ısınmaya başlamış.
Nefes almayı başaran serçe, mutlu bir şekilde şarkı söylemeye başlayınca, serçenin cıvıltısını duyan kedi, sesin geldiği yeri araştırmış ve gübreleri temizleyip, küçük serçeyi yemiş.
Masalın anafikri!
Tepene pislik eden herkes senin düşmanın değildir.
Seni pisliğin içinden çıkaran herkes dostun değildir.
İkinci fikir!
Pisliğin içinde rahat ve mutluysan; sakın sesini çıkarma.
Ülkemizde pisliğin içinde rahat ve mutlu yaşayanların, her türlü haksızlığa karşı suskun olmalarının sebebi bellidir.
"Memleketi ben mi kurtaracağım?"
Eee kurtarılması gereken bir memlekette yaşıyor da, susuyorsanız.
Yakılan ormanın sizi yakmasına da razı olacaksınız.
Gübrelerin içinde ölümü beklemeye de...
