Düşlerimizi koyduğumuz yeri unuttuk. Şiddetle tanışığız artık.
Boşboğaz bir toplumda, kavgaya, dedikoduya alışığız.
Vicdansızlığa.
Hak yemeye.
İhtiraslar korkuları yendi.
Adına da hayat mücadelesi dendi.
Karşımızda, her şeyin para üzerine kurulu olduğu dünyanın kusturan görüntüsü.
Aşk eskidi.
Gönül kırıp, dostluğu hırpalayanların devri başladı.
Şerefsizliğin tarifini ele geçirip, dişini namuslu insanlara geçirenlerin devri.
Yaşamak için, insan olmaktan çıkmak gerekmiyor. Çıkanlar var, her gün biraz daha..
Yağmacılık insan olanın işi değil.
Hak yemek de, soysuzluk etmek de.
Hayatın saygıyla değer bulduğu unutuldu.
Yerin dibine girmesi gereken adamların el üstünde taşındığı bir ülke düzeni yaratıldı.
Şimdi yalakalığa saygı mitingleri itibar görüyor artık.
Güçlünün koluna girmek.
Sistemden çıkar sağlamak.
Oysa kendinden olan soysuzu korumak yasası, ne Allah'ın kitabında yazıyor.
Ne insanlık kitabında.
Yeryüzü kadar, gökyüzünün de hükmü var.
Hayatımızın her zaman görgü tanıkları var.
O yüzden şeytanlığın lüzumu yok Çünkü Sırat'tan geçerken, "Sen benim kim olduğumu biliyor musun?" diye soramayacak hiç kimse.
Bilelim ki...
Mahşer de var.
O yüzden. ölüm kapımızı çaldığı zaman. İnsanlığımız olsun, ayakta kalan!
Yoksa tabut açıldığında, hiçbir şey çıkmaz içinden.
