Doktor imkanları sıralar. "Elimde size önerebileceğim 3 beyin var. Biri üniversite profesörüne ait.
Fiyatı 50 bin dolar." "İstemem" der yaşlı zengin. "Yeteri kadar param var, daha iyisi olsun." "İkincisi bilgisayar uzmanına ait. Size 500 bin dolara malolur."
Hasta üçüncü beyini merak eder.. "Üçüncüsüne gelince, o beyin üst düzey bir bürokrata ait. Fiyatı 1 milyon dolar." "Hoop" der zengin işadamı. "Bir bürokratın beyni neden bu kadar pahalı olabilir ki?"
Doktor gülümseyerek cevap verir. "Pahalıdır beyefendi. O beyin bugüne kadar doğru dürüst çalışmadı da..."
"Hiçlik" sıradan bir şeydir.
Kalıcı olan; beynini yüreğini ve emeğini onurlu biçimde kullanmaktır.
Bir başka hikaye...
Oğlunun geleceğini merak eden baba bir sınav yapar. Çocuğun odasındaki masanın üzerine bir anayasa kitabı, bir elma ve 1 milyon lira koyar.
Çocuk kitabı alırsa hukukçu olacaktır, elmayı alırsa çiftçi, parayı alırsa bankacı.
Çocuk içeri girer, masayı süzer önce parayı cebine atar, ardından elmayı ısırır, anayasa kitabının sayfalarını çevirir ve kitabı yatağa fırlatır.
Olanları gizlice izleyen baba gurur duyar.
Oğlu politikacı olacaktır.
Babaların aklının ışığında, çocuklarının geleceğinin parlak olması mutluluk verici bir şey. Getirisi en değerli meslektir politika!
Çünkü bu ülkede politikacılara "babalar gibi" demokrasi verilir.
Düşünen insanlara çift taraflı uçurum.
Garip bir durum.
