ONURLU yılların siyah beyaz fotoğraflarıdır gözümün önünden geçen.
Akşamları evin gözüydü gaz lambası.
İhtiyaç halinde mumlar da sessizce eşlik ederdi kendisine, özellikle çocuklar ders çalışırken.
Şimdi uyuşturucu, depresyon ilaçları, teknolojik akvaryumlar çocukları mum gibi eritirken maziye koşmamı çok görmeyin.
Mazi her zaman misafirlerini bekler.
Belki "Yalnızlar Rıhtımında" Sadri Alışık da bizleri beklemektedir.
***
Eğlenceli akşam saatlerinin en anlamlı görüntüsüydü gaz lambası, aile fertlerini etrafında toplardı.
"O lamba bütün evi nasıl aydınlatıyordu?" derseniz; insanların yüzleri de aydınlıktı o zamanlar yürekleri de.
Elektrik yoksa pilli radyo var.
Ütü yoksa divanla yatak arasına akşam serilen pantolonlar sabaha jilet gibi hazır.
Bu kadar kötü insan yoktu yemin ederim.
***
Gaz lambasının ışığında çocuklarına gölge oyunları öğretirdi babalar.
Masal ninelerinin merdivenlerinden gecenin bir yarısı gökyüzüne çıkılırdı.
Hasret Anadolu'dan gelen türkülerde dışa vururdu da bazen öyle bir "off" çekilirdi ki karşıki dağlar yıkılırdı.
Kalpler bu kadar kolay kırılmazdı!
Aşklar aşktı insanlar insan.
***
Cebinden kırk yiğit çıkaran delikanlılar vardı, yazları çıraklık yapan çocuklar evlerine buğday taşıyan karıncalardı.
Yağmur en çok yoksul mahallelere yağardı da her yağmurda mahallenin boyası biraz daha akardı.
Temeli komşuluk üzerine kurulmuş ahşap evler. Çocukların tekerlemelerinde Arap kızları camdan bakardı.
***
Bizler ceplerinde radyo taşıyan büyüklerin bizlere öğrettiklerini çocuklarımıza öğretemedik.
Kavun karpuz taşıyan kamyonların yerini uyuşturucu taşıyan tırlar alırken, çocukların ölüsü dirisini solladı.
Para ve popülerlik uğruna ortak noktada buluşup çocuklarımızın geleceğini yiyenlere "hoop durun bakalım!" diyemedik. Düşünce özgürlüğünü bile gösteremedik onlara.
***
Mazi hayatımızın gaz lambasıdır, yaydığı ışıkla hala bizlere yol gösterir.
Şimdiki teknolojinin parmağında oynattığı insanlar arasında "cereyan yapan" bir hava akımı varken, mazinin beklediği bir misafir olmaktan gurur duyarım.
Gaz lambalı yılların insanları "Tanrı misafirlerine" kapılarını her zaman açık tuttukları için, beni kabul edeceklerine hiç şüphe duymam!
***
Not: Yeniden yola koyulmak için dostlar arasak bulamayız. Şimdiki zamanda dostluğun getirisi para etmiyor çünkü!
MUTLULUK TAKVİMİ
Konserve kutusuna çiçek ek.
Evinde ekmeğini kendin yap.
Günlük tut.
Çocuğuna enstrüman al.
İsimsiz mektuplar
Gibi bakardık
Hatıra defteri
Hasretin dili
Aşka açılırdı
Bütün perdeler
İçinden ağlardı
Sevda mendili
Bir hasret treninden
Zamansız indik
Ömürlük şarkıların
Nağmesi bizdik
Maziyi özleyen
Aşk yolcuları
O trene binmek için
Neler vermezdik
Hakkı YALÇIN
Geride bırakılması gereken şerefli isim herkeste bulunmuyor.
Mısır püskülleri!
Bu da şimdiki zamandan bir manzara!
Kazanında haşlanmış mısır dolu el
arabasıyla çocuk parkında yarım saat bir
mısır satabilmek için bekleyen mısırcının
hüznünü kim hissedebilir?
Şimdi her türlü zararlı maddeleri içeren
ambalajların içinde patlamış mısırları
çocuklarına yedirenler mi?
İnsanlara sadece dışarıdan bakanlar mı,
yoksa mısır almaya bile parası
yetmeyenler mi?
İşin garip yanı çocuklar bile alıcı
gözüyle bakmıyor haşlanmış mısırlara!
O mısırların püsküllerinden bile
haberleri olduğunu zannetmiyorum.