Gökyüzünün insafı vardı, yeryüzü bu kadar aciz değildi.
Karanfilli yıllar...
Politikada dürüst insanlar da mevcut, "hayali ihracat" kapılarını açanlar da...
Çocuğuz ama aklımız eriyor... "Yürümekle yollar aşınmaz" diyenler de var... "Ne ezilen, ne ezen, insanca hakça bir düzen" deyip, ezenle bir olup ezileni ezenler de...
Anaların çaresizliğine yüreğimiz sızlardı.
Çeşmeye dayardık ağzımızı... Su içerken gerçekten yılan bile dokunmazdı.
Hal ve gidişi pekiyi olan çocuklardık, ne kadar haklı dava varsa, orada biz vardık.
Yürekli düşler kurardık, yaşlı Türkçe'de genç kalan kelimelerden.
O zaman da yobazlar koyardı yasakları.
Onların sevgisi bile kıttı, ışıkları nasıl bol olsun.
Beddua ile anarlardı bütün çocukları.
Nefret püskürürlerdi bize, hasetten yanarlardı.
"Büyünce adam olacağız" derdik, gizli geçitlerimiz vardı. Kaybolurduk çözemediğimiz bulmacaların içinde.
Geceleri meşaleydi yüreklerimiz.
Alışkanlık kaldı bizde, büyüyünce de kendimizi yaktık.
Kimsenin kayığına binmedik, ne imamın, ne rahibin. Sahibinin sesi olmadık o yüzden.
Kula kulluk etmedik... Ve hiçbir Allah'ın kulu, bizleri ihanete üye kaydedemedi.
Akıl hastanesinden kaçanlar vardı, onlara "Deli" derlerdi.
O deliler, her şeyi akıllılardan iyi bilirlerdi.
Ardına kadar açıktı komşuluğun perdeleri.
Aşkın zilleri çalardı, karnı zil çalardı çocukluğumuzun.
Sevdanın diliyle konuşurduk, kendi elleriyle yaptıkları kurabiyeleri getirirdi nineler.
Kimsenin çantasını çalmazdık, üstelik geri verirdik yolda bulsak bile.
Sahipsiz değildi hiçbir yürek.
Biz her şeyiz, eski ve yeni olan...
Hiçbir şeyiz belki de.
Ne eskiden, ne şimdi...
