Bazen sarı lacivert.
Bazen de kopkoyu bir yalnızlık.
* * *
O yüzden Fenerbahçe taraftarları isyanlarda.
Olağan karşılayacakları dramatik bir kaybın, komediye çevrilmesine içerliyorlar.
Bir anonsun yarattığı görüntülere.
Belki de, geç kaldıkları gerçeklere.
* * *
Bir kulüp, sadece şampiyon olmak için, başı dumanlı birini takımın başına getirirse...
Kendisine kurduğu tuzağın farkına varacak.
Bir takım, bir tane bile genç futbolcuya yatırım yapmadan, parasıyla her şeyin üstesinden geleceğini düşünürse. Ödeyeceği bedele katlanacak.
Ve bir takımın taraftarları, başka takımlarda ayıpladığını, kendi takımı içinde var ederken alkışlamayacak.
* * *
Dikkat edin, Bilica'nın kazdığı kuyunun etrafında döndü her şey.
Fenerbahçeliler, futbolun ruhuna tecavüz eden Bilica'ya sahip çıkmanın bedelini, giden şampiyonlukla ödediklerini hiç düşündüler mi?
Fenerbahçeli olmayı, hayata 1-0 önde başlamak gibi ayrıcalık sayanların fiyakasını bozan gerçekler olmayacak mı zannettiler?
Final gecesinin ceza makbuzu gökyüzünden indirilmiş olmasın.
* * *
Fenerbahçe'nin olası şampiyonluğunu Aziz Yıldırım'a armağan eden futbol medyasının, maçtan sonra Daum ve Güiza'dan gayri suçlu bulamadığını gördük.
Oysa delikanlı defterlerde her şey yazılı.
Daum ve Güiza'yı bu takımın başına bela eden Aziz Yıldırım.
Ve bu ikiliye sahip çıkan da taraftarlar.
Kaçan şampiyonluğun büstü dikilecekse.
Aziz Yıldırım'a ait olmalı.
Açılışı da taraftar yapmalı.
* * *
Giden şampiyonluktur.
Yıkılan da Aziz Yıldırım imparatorluğu.
Zaten; Daum, Aykut Kocaman, Güiza ve Bilica gibilerinin temelleri üzerine kurulan imparatorluk da, ancak bu kadar olur.
Ruhu olan Bursaspor, parası olan Fenerbahçe'yi de, diğer büyükleri de yerle bir eder.
* * *
Bu yazıdan çıkan sonuç... İmparator ya da padişah olmaya değmez!
Ertuğrul Sağlam gibi sade vatandaş olmak varken..
