Yükselen değerin alçaklık olduğu bir memleket oluyorsa ülkemiz.
Çocuklarımıza neyi örnek gösterebiliriz?
Para için her şeyin mubah sayıldığı gazetecilik mesleğini mi?
Hakaret ve yalanın itibar gördüğü politikayı mı?
Yoksa ekranlardaki lağım kanallarını mı?
Namussuzluğa cesaret vermek, hayatın bir parçası sayılıyorsa.
Soysuzluğundan utanmayan insanlar cenneti oluyorsa bu memleket.
Geleceğe açılan pencerelere kimlerin resimlerini asabiliriz?
Ahlaksızlığın vardiyasındaki, tetikçi gazetecilerin mi?
Altına kaçırdıkları cümlelerin üzerine tepinen politikacıların mı?
Yoksa dizi kahramanlarının mı?
Çocuklarımızın hakkını yemek, analarımızın kanını emmek, ayıp sayılmıyor da, hak sayılıyorsa.
Ardı arkası kesilmeyen yağmaların, merkez üssü oluyorsa bu memleket.
Yargılanması gereken adamlar listesine kimleri yazabiliriz?
Birbirlerine arka çıkan haramileri mi?
Memleketi soyan belediye başkanlarını mı?
Yoksa, temsil ettiği kudretin farkına varmayıp, koşulları oluşturan toplumu mu?
Her türlü baskı, zulum ve demokrasiye aykırı eylemler, yasal hale geliyorsa.
Hala endişelenmeyen insanlar, ölmedikleri için şükrediyorsa kaderine.
Kimleri yargılayabiliriz gönlümüzde?
Masumiyeti lekeleyen faşist sistemi mi?
Köşelere yerleştirilmiş keskin nişancıları mı?
Yoksa kendisine dokunmayan yılanlara suskun kalanları mı?
Namuslu insanlar, hayatın zafer anıtıdır Onların böyle bir ülkede hükmü yoktur ama...
Cennetin kapısında isimleri yazılıdır.
