Güçlerini duyururken, tribünleri de doyurdular, ruhlarını da.
Tarihi 5 Mayıs günü, Fenerbahçe'yi 28. yılın özlemine uğurladılar.
* * *
Fenerbahçe'ye gelince...
Onlar yine uçuruma yuvarlandı.
Yani 27 yıllık kabus, bırakılan yerden devam ediyor.
* * *
Aslında iki teknik adam arasında beceri ve ustalık farkı, maçı belirleyen en önemli etkendi. Şenol Güneş, sadece hünerlerini dökmekle kalmadı, Daum'un bütün boyalarını ortaya döktü.
Maçın ilk yarısında, orta alanı halı sahada oynar gibi geçen bir Trabzon izledim. Hatlar arasında harika bir armoni, iliklerine kadar imece.
6. dakikada Umut'un kaçırdığı bir pozisyon var ki. "Bunu Güiza bile atard?!" dedim.
* * *
Sahada iki önemli oyuncu vardı.
Biri Alanzinho, diğeri Engin. İkisi de ayağa oynayan, sahadaki en yaratıcı isimlerdi.
Fenerbahçe'de aynı role soyunması gereken Selçuk ve Emre'yi aradım.
Selçuk, mikroskopla aransa yoktu, Emre de sadece faul pozisyonlarında vardı. Dünkü Emre kırmızı kartı hak etti ama Emre hakemlerin gözbebeği.
İlk yarıda Fenerbahçe'de ayakta kalan tek adam vardı Lugano.
* * *
İkinci yarıda, Alex'in attığı golle, Fenerbahçe'deki futbol anlayışının değişeceğini düşünmek de, bizim yanılgımız oldu.
Hakkını yemeyelim, sahanın en çalışkan adamlarından Umut'un kafa golüne tırnak açtım. "Bu golü Güiza atamazd?."
Sonra Engin'in güneşi ayaklarında sektirip, Fenerbahçe'yi yakan golü.
Ve Fenerbahçe defansının içler acısı hali.
* * *
Gündüz gözüyle kazanılan bir kupanın ardından...
Sadece Urfa'da değil, ülkenin her yanında, bütün masallar bordo mavi...
O kupa, analarının ak sütü gibi helal.
