KALP krizi geçiren bir dostumu kaybettim, 34 yaşında güzel bir insanı.
Mali müşavirlik yapıyordu da omuzlarındaki melekleri hiç düşürmedi.
O son gece odasına girdi, odanın ışığını yaktı, sonra uzun bir sessizlik.
Anacığı merak edip baktı, evladı Yasin Çevre yerde yatıyordu.
Ellerini tuttu yokladı. "Ben geldim" diyen ölümün sesi çıkmıyordu ama annenin çığlıklarını hangi teselli bastırabilir?
Bir annenin evlat acısını anlatan cümle yeryüzünde mevcut değilken, belki ölümün bile gözleri doldu!
***
34 yaşındaki bir insanın hayallerinden gelecek günlerden söz etmenin sonuna gelinmişken, güzel insanların neden bu kadar erken öldüğünü sorguluyorum bazen.
Kalpleri yoruluyor olmalı!
İnsancıl duyguları o denli yoğunken, ölümün davetini bile reddetmeyecek kadar asil bir ruha sahip olduklarını düşünüyorum.
Ağabeyi Cem Çevre'nin yüreğinin de ondan bir farkı yokken, güzel insanların ölümlerinden geriye "harika bir isim" kalıyor.
"Allah kalanlara ömür versin" demekten başka bir şey kalmıyor bizlere.
***
Hayat parmak ucunda ölüm ayak ucunda!
Böyle ölümler etkiliyor beni, yaşlandıkça daha derin düşünüyorum.
Hangi yaşta olursak olalım mecburi istikametimiz yaşamak olsa da ölene kadar hayattayız.
Ayakta ölmek isterim ama hayat ki bitkiseldir bazen!
O yüzden dostlarıma vasiyetimdir;
"fişimi çekmeyi unutmayın!"
***
Geçenlerde bir şiir yazdım.
"Aşka kanı kaynar da Ömre yazılır zaman Ölümüne oynar da Hep mi kazanır zaman" Ne yazık ki hep zaman kazanıyor.
***
Peki ya kötü insanlar?
Peki ya kendilerinden başkalarına hayat hakkı tanımayan zengin züppeler?
Onlar zamanı da ilahi duyguları da ellerinin terbiyle iterken, yaptıkları kötülüklerin heykelini dikiyorlar. Ve hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyorlar.
Vicdan insan olanın kara kutusudur, onların sadece para kutusu! O yüzden onlara denizde karada ölüm yok!
Onlar yalanlarına yemin katsınlar servetlerine servet katsınlar.
Görüyorum ki hiçbir güç onları kötü ruhlarından ve paralarından ayıramaz!
Ve biliyorum ki kötü ve haris insanların gözlerini toprak bile doyuramaz.
Dip not: Herkes ölümüne kadar hayattadır ama herkes yaşarken ayakta değildir.
34 yaşındaki Yasin Çevre gibi.
Kalbimizde yaşanan
Dilimizdeki şarkıydı
Aynı kızı sevsek de
Arkadaşımın aşkıydı
Nerde ömrü çözüp çözüp
Bağladığımız geceler
Nerde o sırt sırta verip
Ağladığımız geceler
Gözyaşları boğarken
Sevdalı yastıkları
En güzel teselliydi
Arkadaş ıslıkları
Hakkı YALÇIN
MUTLULUK TAKVİMİ
Çiğnediğin sakızı yere atma.
70'li yılları incele.
Hissettirmeden iyilik yap.
Genç anketi; 'aşk mı para mı?' Para uzak ara önde!
KÜLTÜR BAKANLIĞI'NA!
Sinema emekçileri kadar müzik emekçilerinin hakları da talan ediliyor.
Emekçilerin hak ettiklerinden çok daha fazlasını yapımcılar kazanıyor.
Yapımcı ne üretiyor? Hiçbir şey!
Yapımcılar digital hakların aslan payını alırken söz yazarı ve bestecilere kırıntılar kalıyor.
Kültür Bakanlığı yetkililerini müzik emekçilerinin haklarını savunmaya çağırıyorum.
Yasal olarak da vicdani olarak da!
