Gördük ki, takım ruhu ikinciyle aradaki farka göz kulak oluyor.
Gördük ki, bu takımın puan kaybına kaşını oynatması yeterli. "Pilavdan dönenin kaşığı kırılsın" misali.
***
Fenerbahçe'nin maçın başındaki garip anlayışına, "Takip edilme hissinin getirdiği tedirginlik" dedik.
Ama baktık ki, ilk yarı firari yıldızlar gecesi.
Sow ve Emenike arasındaki duygu bütünlüğünün iki pozisyonda sekteye uğradığını gördük.
Orta alan kopuktu, Meireles kayıp uzmanıydı.
Baroni'nin uzaktan kaleyi yoklamalarıyla, yokluğu arasında çelişkiler doluydu.
***
Ama ikinci yarıda firari yıldızlar kendi gerçeklerine döndü.
Herkes proleter, herkes şampiyonluğa asker. Orta alan miting alanı. Kanatlar işliyor.
Gücünü rakip kaleye doğrulttuğu zaman, Fenerbahçe'nin ne hal aldığını zaten biliyoruz.
Bunu Kayserispor da gördü.
Rakibe yılgınlık veren bindirmeleri ve ayaklardan bal damladığını gördük.
Güzel goller sergisinde Sow ve Caner'in gollerini ayrı bir yere koyduk.
İkinci yarıdaki mücadelenin bir karşılığı olmalıydı ve bu farklı sonuç, Fenerbahçe'nin hakkıydı.
***
Gecenin özel isimlerine gelince.
Maçın bütününde hiç kopukluk yaşamayan ve iliklerine kadar mücadele eden Kuyt'a özel alkış.
İkinci yarıdaki Emenike, Gökhan Gönül, Caner ve savunmadaki sağlam duruşuyla Egemen öne çıkan isimlerdi.
***
Sonuç olarak...
Nasıl tamamlanması gerekiyorsa yıl sonu resmi.
Fenerbahçe öyle tamamladı.
Mağrur bir takım pozuyla.
8 puan farklık emanete, yeni yılda da sahip çıkacağının göstergesi olarak.