Güllerin solduğu akşamlarda, annelerin yüzü bir daha gülmedi.
Güzelliklerin yerini inkar ve yalan aldı.
İnsanlar sele kapılırken, onların mallarını yağmalayan şerefsizlere kaldı memleket.
Çakallar altın çağını yaşar oldu.
Teslimiyet kaldı namuslu insanlara.
İşkenceyi pişkince savunanların, bugün bizlere bıraktığı çürük bir mirastır 12 Eylül.
Az kan yutmadı bu ihtiyar topraklar.
Anaların doğurduklarına kıyanlar, sayı saymayı da öğretti. "Her gün ikisi sağcı, ikisi solcu tez elden asıla!"
Dökülen kanlardan daha günahtı söylemler.
Bütün kötülüklerin anasıdır 1980 ve ondan sonra gelen yıllar.
Kimliğimizi kaybettik, hükümsüzdür.
Kendi toprak anamıza yabancılaştık.
Dilsiz olduk, haykırmamız gereken zamanlarda bile.
Kendimize kilitlendik ister istemez.
Gücü yetmeyenlerin silahıdır zaman.
Zaman bu zaman.
12 Eylül'ün ipliğini pazara çıkaran, bizleri haklı çıkaran zaman.
Ama hala bir yanımız yaralı, bir yanımız tutsak.
Ne utançtır ki... Hiçbir mahkeme yok, onları yargılayacak.
