17 Şubat 1993: Eşref Bitlis uçağı düşürülerek şehit edildi.
17 Nisan 1993: Turgut Özal kalp krizinden öldü!
24 Mayıs 1993: Bingöl'de 33 asker kurşuna dizildi.
22 Ekim 1993: Tuğgeneral Bahtiyar Aydın kör kurşuna hedef oldu.
4 Kasım 1993: Cem Ersever gözleri bağlanarak susturuldu....
Türkiye için bu yıl yani 1993 çok zor oldu.
Büyük kırılma yaşandı. Çok acı çekildi. Çok bedeller ödendi...
Aslında her şey 1990 yılında Hiram Abas'ın öldürülmesiyle başlamıştı. MİT'in efsane ismi ABAS yıllardır yanlış masaya çalıştığını 1980'lerin başında Bekaa'ya gidince anladı. Bir yanda ülkücüler, bir yanda solcular, bir yanda PKK, bir yanda ASALA...
Hepsi kendilerine ayrılan özel bölgelerde eğitim alıyordu. Hem de Kontrgerilla'nın en uzman isimlerinden. Hiram Usta o zamanlar CIA'ya yakın olduğu için tüm kamplara girip çıkabiliyordu. Zaten Abas'ın MASA değiştirmesine de bu neden oldu. Oradaki oyunu görünce kafasına DANK ETTİ... Gerekli fotoğrafı çekmişti. Durum vahimdi.
Oyunu kuranlar yine Türk kanı istiyordu.
Birşeyler yapmalıydı. Kaybedecek zaman yoktu. Ancak devlette güvenebileceği insan sayısı bir elin parmaklarını geçmiyordu....
Çok güvendiği bir dostunun önerisi üzerine Özal'a yaklaşmaya karar verdi. Başka da bir seçeneği yoktu. İletişim kurmak ve güven sağlamak kolay olmadı. MİT'te kendine inanan bir grup kurmuştu. Ama devletin zirvesi destek olmazsa sonuç almak imkansızdı...
Özal'la ilk buluşmalarında frekans tuttu.
Abas içerideki YABANCI devletle ilgili bildiği her şeyi masaya koydu. Birçok konuya hakim olduğunu düşünen Özal şaşırmıştı. Hatta o geceyi uykusuz geçirmişti...
Daha sonra birçok kez bir araya geldiler.
Artık aralarında çelik bir duygu duvarı oluşmuştu.
Köşk'teki özel bir toplantıdan sonra Türkiye'yi kurtarma planı üzerinde YEMİN ettiler. Ama içerideki derinler çok güçlüydü.
Özal, Devlet Başkanı olmasına rağmen Abas'ı MİT'in başına getiremiyordu...
Getiremezdi de...
Çünkü gizli devlet ve gizli devlet başkanını kimse bilmiyordu. Size verilen izin kadar yol alabiliyordunuz...
Neyse...
Abas, Özal'la paylaştığı SIRLARI canıyla ödedi...
O ortadan kaldırılmıştı ama kötüler OPERASYONA daha yeni başlıyordu. Özal'ın asker içindeki bir grupla PKK'yı bitirmek istemesi bardağı taşırdı.
1993'te hem kendisi hem de ona destek veren bütün isimler bir bir ortadan kaldırıldı. Hesap KANLI bir şekilde görülmüştü.
İçerideki güç Türkiye'yi kimseyle paylaşmıyordu...
Uğur Mumcu da, Hiram Usta'nın en güvendiği isimlerdendi. Bütün KOZMİK bilgileri onunla paylaşırdı. Bazen yüzyüze bazen de aracıyla konuşurlardı. Ama hedef hep aynıydı: Bağımsız Türkiye...
Hatırlarsanız "bir tuğla çekersek duvar çöker" denilmişti Mumcu'nun katlinden sonra...
Onların duvar dediği ABD wallpaper'ıydı...
Şu an bildiğim kadarıyla Mumcu'nun sözde katili içeride. Ama ne hikmetse bugüne kadar yüzünü gören olmadı. Cinayet tatbikatında bile yüzünü göremedik. Hoş kimse de çıkıp bunu sormadı ya... Nasıl olsa adalet tecelli etmişti... Olay kapanmıştı...
Oysa kalplerde açılan yaralar 19 yıl geçse de kapanmıyordu...
Adalet her zaman doğru tartmıyordu...
Bazen vicdanlara en büyük darbe adaletle geliyordu...
Kitap yazdığı için demir parmaklıklar arkasına mahkum edilen gazeteci Nedim Şener'in mahkemede eşine "Kızım Vecide'nin karnesi nasıl" diye sorması yıllar geçse de unutulmayacak... Uğur Mumcu'yu havaya uçuran bombadan bir farkımız olsun.
Söylediklerine katılmasak da, fikirlerini paylaşmasak da yazdıkları için içeri atılan gazeteci fotoğrafı demokrasinin büyük ayıbıdır...
Herkes istediğini söyleyip yazabilmeli...
Eğer kalemi elimize aldığımızda kelimeleri seçeceksek, Sarkozy'nin Fransa'sını neden eleştiriyoruz ki...
Türkiye farklı seslerle büyüyecek....
Yeni Türkiye için canını veren Uğur Mumcu yaşasaydı ve "Böyle bir ülke için mi öldük ey halkım?" diye sorsaydı cevabımız ne olurdu?
Özgürlük birleştirir... Yasaklar köleleştirir...
NOT: Rahmetli Özal, HİRAM USTA'nın ölümünden sonra Mumcu'yla nasıl iletişim kuruyordu acaba?
