OKAN Buruk'un sahaya sürdüğü on bire çok şaşırdım. Deniz Gül tercihi elbette doğruydu ama Barış Alper'in her hafta mevki değiştirerek ilk on birdeki yerini koruması hayret vericiydi. Düşünsenize Leroy Sane'nin bile yedek kalabildiği ortamda Barış Alper yedek soyunamıyor. O Sane ki; bu takımın Osimhen ve Leao ile birlikte en heyecan verici yıldızıdır ve konu tartışmaya kapalıdır. İlk yarıda en çok dikkatimi çeken sağ kanattaki Sallai ile Barış'ın uyumsuzluğuydu.
Sallai'nin üç verkaç girişimi sonuçsuz kalmış, Macar topçu tribün homurdanmaları arasında vücut diliyle isyan da etmişti. Sane'nin girmesi şarttı ama adım gibi biliyordum ki girmeyecekti. Çok acayip. Galatasaray aslında kötü oynamıyordu ve ilk yarı 2-0, 3-0 üstünlükle bitebilirdi. Kocaeli çok net bir puana geldiğini gizlemiyordu. İlk yarıdaki sayılmayan gole gelince...
Kaleci Serhat iki eliyle topa dokunurken yani hakimiyetine almışken Deniz Gül müdahale ettiği için golün iptali doğruydu. Deniz Gül performansıyla gayet umut vericiydi. O kadar beğendim ki; umarım Montella onu izlemiştir. Sarı kırmızılılar maçı kazanacakları oyun üstünlüğünü ikinci yarıda da korurken sahanın kötülerinden Sara çıktı, Batrakov girdi. Bu değişiklikten tam on on beş dakika sonra Okan Hoca istemeye istemeye(!) Sane'yi sahaya sürüyordu ki Abdülkerim'in füzesi geldi. İşin enteresan yanı Sane'nin Deniz Gül yerine oyuna girmeseydi.
Cimbom kazanabileceği bir maçı kaybetmişti Lizbon'da. Dün akşamsa farklı kazanacağı bir maçı bir puanla tamamlayabilirdi. Neyse ki, iğneyle oynayan stoperi ceza sahası dışından, kaleci hatasıyla bir gol kaydetti de saha içi sorunlar yine halı altına süpürüldü. Şimdiyse sırada turnusol kağıdı gibi bir maç var; Trabzon deplasmanı. Bakalım orada Galatasaray teknik heyeti hepimizi nasıl şaşırtacak?