LİEGE sonrası Bologna'da da Milli Takım'dan beklentimiz aynıydı. Artık Bizim Çocuklar'ın bir reaksiyon vermesi ve ilk puan ya da puanları almak umuduyla Renato Dall'Ara'ya geldik. Montella'nın 11'1 herkes için ciddi sürpriz oldu. Evet çok eksiklerimiz vardı ama Aral'ın 11'de olmasını ve Yunus'un en uçta sahte 9 oynamasını kimse beklemiyordu. Aslında maçın başlangıcı kötü değildi. Belli bir süre yani ilk gole kadar oyunu iyi tuttuk. Ancak yine Belçika'da olduğu gibi kalemizdeki ilk tehlikede golü yedik. Montella'nın sahte 9 ısrarını sürekli eleştiriyorum ama dünkü ana problemimiz oyuncu değil oyun tercihimizdi. Sahte 9 oynanan bir takımın yapacakları bellidir. Önde hareketli olmak, topu yere indirmek ve ayağa pas yapmak zorundasınız.
Peki biz ne yaptık? Tam 50 uzun pas. Savunmadan pasla çıkmakta her zorlandığımızda ya Yunus'a ya Aral'a uzun şişirdik. Sonra ne oldu? Tenis maçı gibi top karşı taraftan sekip yeniden kalemize atak olarak döndü. Maçta en büyük sorunu da işte bu noktada yaşadık. İkinci yarıya dengeli bir başlangıç yaptık ve maçtaki en iyi set organizasyonumuz sonrası golü bulduk. Ancak tam momentumu elimize almışken çok basit bir duran top golü yedik. Ve maç da bu golle elimizden kaydı gitti. Sonuç olarak 4 maçta puansız kaldık. Dün gece ilk İtalya ve Belçika maçına göre özellikle 1. ve 2 bölgede daha iyi işler yaptık. Ancak top ayağımızdayken çok net kalite sorunu yaşadık. Bu da büyük oranda eksiklerimizden kaynaklıydı. Tam kadro olsaydık farklı bir skor alırdık.
