Ya da bir yerde karşılaşırız, hal hatır sorarlar, el ederler.
Bakarım da, onlar gülerken, yüzlerindeki çizgiler de güler.
Hepsinin de hayali aydınlık ve mutlu Türkiye.
Kimsesiz vagonları vardır onların, sabahın erken saatlerinde evden çıkmayı bilirler.
Kaçak kat çıkmayı bilmezler.
Namuslu insanlara verirler oylarını, arsızı, hırsızı sevmezler.
Hala eski komşulukların özleminde, hala bayram sevdaları yaşayan.
Din, dil, ırk ayrımı yapmayan.
Genç kızlarını telli duvaklı gelin etmenin hayalinden bir an bile sapmayan, oğullarını vatan aşkına sebil eden insanlar.
Ne kadar uzak olsak da, ben onları bilirim, onlar beni bilir.
En sadık okuyucum Batman'dan Ahmet Begiç.
Kardeşin kardeşi unuttuğu bir dünyada 15 yıldır benim hatır bahçem.
Bal peteğim.
Öğretmenlerim var, yürekleri kitap tarlası.
Atatürk ilkelerinin kayıtsız şartsız temsilcileri.
Üstü başı eski şarkılar kokan.
Pazar sonlarında ucuz sebze ve meyve peşinde koşan, onurun ve haysiyetin zengin insanları.
Gençlerim var, gelecekten korkan. İşsizliğin kıyılarından seslenirken, umut bekleyen.
Hapishanelerde, "af bekleyen" kader mahkumlarım var.
Teröristlere işleyen pişmanlık yasaları, onlara işlemiyor.
Babalarım var, hepsi de Sadri Alışık.
Evlerine sığmayan hüzünlerin yarısını bana gönderen.
Aynı televizyon soytarılarından muzdarip olduğumuz.
Çocuklarını bu ahlaksız düzende, nasıl koruyacağının derdine düşen.
Benim okuyucularım bana benziyor.
Sesini haksızlığa haykıran.
Çocukları eğilerek öpen, ama hiçbir namussuzluğa eğilmeyen.
Yol arkadaşları gibi.
