Galatasaray; Fenerbahçe'ye bu kadar çok yenilmesinin sırrını kendi bünyesinde arasın.
Korkaklığında ve komplekslerinde.
O yüzden Fenerbahçe, misafir geldiği gecenin sahibi olarak, 3 puanı alıp gitti.
***
Beklenenin aksine bir ilk yarı izledim. Orta sahasız bir Galatasaray.
Mustafa Sarp, Mehmet Topal ve Elano , takımın ruhunu emen piston.
Keita'ya boş alan yok ama Keita'nın da bu konuda çabası yok.
Caner her topu şişiriyor, bayram baloncusu.
Sabri kendi alanında kilitli. Rakip kale önünde ürkütücü olan tek isim Giovanni. Onda da kopuk bir ritm.
***
Özgüveni olan ve daha sağlam basan takım ise Fenerbahçe.
Orta alanda dengeli bir bütünlük ve dayanışma.
Lugano harika oynuyor.
Rakip kale önünde daha organize tehlikeler yaratan sarı lacivertliler.
***
İkinci yarıda Rijkaard'ın hücuma yönelik hamlelerini izledik.
Ve Giovanni ile Fenerbahçe kalesi arasında gelişen en net pozisyonun nasıl harcandığını.
Ama Selçuk'un uzaklardan vurduğu topu seyreden Franco'nun buyur ettiği gol, maçın kaderini belirledi.
Gece boyunca, futbolun kazanma ruhuna hizmet eden Fenerbahçe'ydi.
Ortak şeyleri paylaşanlar, birbirlerine tutunarak yükseğe çıktılar.
Gecenin en parlak yıldızlarına gelince. Lugano ve Andre Santos derim.
Sonuç olarak.
Galatasaraylı futbolcular intiharı seçtiler. Fenerbahçeli futbolcular iftihara geçtiler.
Onların Galatasaray maçlarındaki dirilmesi "Klasik reenkarnasyon" zaten.
