Bir Ertuğrul Sağlam'a bakın.
Bir de Daum'la, Rijkaard'a...
Ertuğrul Sağlam, takım ruhuyla ayakta.
Daum ve Rijkaard, yöneticilerin ve paranın desteğiyle.
Ertuğrul Sağlam'daki duruş ve futbola harcanan emek, bu iki sükseli adamın kaç katı, kim hesaplar?
Yabancılara teslim edilen büyükleri yerlilerden esirgeyen yöneticiler, hangi yüzle hakemler için sızlanıyorlar?
Abdullah Avcı'ya bakın.
Ne taraftarı var, ne pahalı ve sükseli futbolcuları.
Onun futbolcuları ayaklarına ve yüreklerine inanıyor.
Ondaki asalet ve futbol bilgisi, hangi yabancıda mevcut?
Bu adamın gerçek değerini bulması için, adını değiştirmesi mi gerekiyor?
Rıza Çalımbay'a bakın.
Büyükleri koruyan zulme karşı, kendisini küçük görenlere, daha kaç kez ders verecek?
Gelin Yılmaz Vural'a...
Kasımpaşa'yı hangi yabancı teknik adam, hasta yatağından kaldırıp, ülkenin en iyi futbol oynayan takımlarından biri haline getirebilirdi?
Söyleyin hangisi?
Büyüklerin şampiyonluk uğruna harcadıkları sadece para değildir.
Ülkenin geleceğidir.
Futbolun erdemidir.
Galatasaray'ın Eskişehirspor yenilgisi, Bursaspor gerçeğini daha bir öne çıkardı.
Düşünüyorum da... Bu takımın şampiyon olmasına, sistem izin verir mi? "Şampiyon olmadan önce vurulacaklar listesinde" Bursaspor'un adı yok mu sanıyorsunuz?
Bu ihale memleketinde...
Gelelim futbolun artan şiddetine.
Topraklarımıza "hasta" diyorlar.
Hasta olan insanlar.
Şiddetle beslenenler.
Kardeşlik için kan verenler, tribünden atılan taşlarla kan dökenlerin önüne geçmedikçe, tribünlerde asayiş sağlanamaz!
Sadece tribünler değil.
Futbolun bağırsaklarındaki solucanlar, dört yanımızda.
Medyasıyla, yöneticileriyle, futbolcuları ve hakemleriyle.
Diyarbakır-Bursaspor maçının hakemi, Mustafa Kamil Abitoğlu, "kahraman" ilan edildi.
Kahramana sormak gerek.
"Hakeme taş gelmese, bir ceset mi görmeniz gerekiyordu, maçı tatil etmeniz için?"
Bizim hakeme ihtiyacımız var, kahramana değil.
