Hayatın sokaklardan öğrenilen kısmını da, arkadaşlıkla öğrendik.
Sokaklar birbirine can veren çocukluk anılarıyla doluydu.
Esaretin gömleğini o zamanlar yırtmıştık.
Bu toprakların hepimize eşit hak vermediğini de o zaman öğrenmiştik.
Avurtları içine kaçmış insanların arasında, başka mahallere kaçtığımız da olurdu.
Orda bir köy vardı uzakta, gitmesek de bizimdi. Gittiğimiz mahallelerin bizi yabancı sayması kimin haddine! "Korkudan kaçmazsan cesaretine kavuşursun" demişti, büyüklerden biri.
Asi yanlarımızı biledik korkmadan.
Sevgiyle ve hırsla kalayladık yıllarımızı.
Başka mahallelerin camlarındaki kızlara rehin bıraktık gençliğimizi.
Ayak izlerimizde geleceğimizi taşımayı o zaman öğrendik.
Sonra zaman geldi, bilet kestiler hemşerilik ayağına.
Farklı düşündüğümüz için yolumuzu bile kestiler, "evli evine, köylü köyüne" diye.
Bizim doğduğumuz köylerde yabancıları başının üzerinde taşırdı insanlar.
Sınırlara vurduk kendimizi.
Saçlarımızı sıfıra vurduk.
Ama kuşları bile vurmadık yalanımız yok.
Okula giderken ceketlerimizi bitpazarından aldık, itlerden akıl almadık hayat boyunca.
Bal tutan parmağımızı yalamayı da kendimize yediremedik.
Acıların, ayrılıkların ayazında saçlarımızdaki karlar hiç erimedi.
Ama ne yolundan döndürdük sevgimizi, ne söndürdük!
Kürt çocuklarını da sevdik, Ermeni çocuklarını da.
Bizim doğmadığımız şehirlerde doğan bütün çocukları da.
Ve hatta alınlarından öptük masum suçlarını.
Ama gördük ki, büyüdükten sonra da bitmedi göçebeliğimiz.
Hala soruyorlar bize, "kimden yanasın?" diye.
İnsandan yanayız.
Kardeşlik türkülerinden.
Dağ çiçeklerinden.
Sevda dergahlarından.
Yetmez mi?
* * *
Amerika'da organlarını bağışlayan mahkumun idamı durduruldu. Organ bağışı böylesine değerli işte!
