Çok sevdiğim bir dostum, arkadaşım var, 8 aydır hapiste.
Benim dost bellediğim niceleri sırtımdan vururken, her zaman yanımda olan bir dostum.
Suçunun ne olduğunu öğrenebilmek için, daha ne kadar bekleyeceğini kendisi de bilmiyor.
Fabrikası vardı, işler askıya alındı. Çocukları var, eğitimini binbir zahmetle sürdürüyor.
Özlemler ve tutsaklık ayrı dert.
Önceki gün bir mektubu geldi.
Denizlere dalıp, kocaman balıklarla çıkan aslan yürekli dostumun, küçücük bir koğuşta, çocuklarının resimleriyle süslü duvarlara baktım.
Güneşin çocuğunun karanlıkta kalan haline baktım. İçim sızladı.
Güneşi camlardan içeri alsa ne fayda.
Gözlerinin içinde kuşlar uçuyordur da, dokunamaz.
İçindeki boşlukla yüzleşirken, o çocuk özlemi yok mu, her şeyi silip süpürür.
Boynunda asılı kaya parçaları gibi.
Benim hikayeme eşlik eden bir dostumun, haksızlığın çemberinde yok edilen zamanlarına bakarken, meseleye suçu sabitlenmemiş herkes masumdur gerçeğinden bakıyorum.
Hala mahkemeye çıkarılmayışının, ondan aldıklarını kim geri verebilir?
Hangi zaman, hangi adalet?
Hapishanedeki diğer kader mahkumlarının da fotoğrafları vardı. "Hakkı Yalçın af" yazılı pankart açmışlar.
Dostumun beni anlatmasından duydukları güvenin bedeli olarak.
Teröristlerin bile, rüzgara karıştırıldığı bir ülkede. Her insanın bir kez affedilmeye hakkı olduğunu düşünüyorum.
Vicdanım bu yazıyı emrettiği için yazdım.
Bütün kader mahkumları adına.
