Depremzedeler unutulmaya yüz tutmuşken hala insanlık aşkıyla çalışanlarımız var, güzel insanlarımız.
Oturduğum mahallede yan komşum Burak Akkan tanıdığım en yürekli insanlardan biri.
Kanına iyilik aşılanmış. Hayırlı bir evlat memleketinin de insanların da hayrına koşar.
Avucundakileri bile ihtiyaç sahiplerine dökenlerden biridir Burak.
İlk günden beri deprem bölgelerine büyük yardımlar taşıyan Vatan Vakfı'nın da gönüllülerinden biri.
***
Vatan Vakfı 12 ili etkileyen asrın felaketinde 250 gönüllü ile harika bir takım oluşturdu.
322 tır seferi, en ücra muhitlere kadar uzanan eller. 270 yaşam konteyneri, binlerce yatak, yastık yorgan battaniye.
4 bin adet odun sobası, 600 adet çadır.
Uyku tulumları, kanepeler, elektrikli ısıtıcılar, ağaç kesme motorları.
1 tır bebek maması, 2 tır çikolata, 5 tır karışık gıda, 2 tır kahvaltılık gıda, 2 tır iç çamaşırı, 3 tır oyuncak.
10 bin adet bit şampuanı. 1 ton kedi ve köpek maması, sağlık ve hijyenik malzemeler, ekipmanlar. Aklınıza gelebilecek her şey.
Ve tabii ki umut ve sevgi.
***
Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakan Yardımcısı Prof. Dr. Mehmet Emin Birpınar Vatan Vakfı'nın icraatlarını takdir ederken, sosyal medya hesabından teşekkürlerini iletti."Allah güç kuvvet versin" derken, "Türk milleti büyüktür. Devlet millet el ele zorlukları yeniyoruz" dedi.
***
Getirdikleri odunlar ve sobalar öğle güneşi gibi çadırları ısıtıyor.
Geceleri ışığı solmuş yıldızları bile yere indiriyorlar da onlardaki insanlık ışığı bedenlerinin her yanına yayılmış.
Dağıtılan oyuncaklar çocuklar için yeni umutlarla dolu.
Ölümlerin yanlışını düzeltmek kimsenin haddine değil ama kendi doğrularını depremin her bölgesine taşıyorlar.
Onlarınki insanlık sanatı.
***
Unutulmasın ki iyilik yapmak için insanların elinde her zaman bir fırsat vardır.Yeter ki gönlü zengin olsun.
Yeter ki Allah'a yakın olsun.
Mutluluk Takvimi
Ağaçların resmini çek. Siyaset yapma. Bugün mavi ol. Konuşurken 'lütfen' de.Hayat görünmez ufukta
Umutlar hep karanlıkta
Sırtımızdan vurulduk da
Ölmüyoruz ölmüyoruz
Kan yağıyor gözümüzden
Dert damlıyor yüzümüzden
Namus bildik sözümüzden
Dönmüyoruz dönmüyoruz
Günler geçti beklemekle
Derdi derde eklemekle
Her akşam kuru ekmekle
Doymuyoruz doymuyoruz
Hakkı YALÇIN
TOZKOPARAN!
Çocukluğumun bir kısmını ve gençliğimi yaşadığım İstanbul Merter Tozkoparan'daki rahmetli anacığımın evi yıkılıyor.
Sebep; kentsel dönüşüm değil üniversitenin göz zevkini bozuyor olması.
Önceki gün eski mahalleme gittim, yere düşmüş bir gazete sayfasını çömelerek okudum, radyoyu açtım eski şarkıları dinledim.
Kimseye sormadım, "nerelisin?" diye, Kürt arkadaşlarımla misket oynadım.
Evet, çocukluğumda tüberküloz vardı, astımdan ölenler vardı ama paraya kuyruk sallayanlar yoktu.
Şimdi muhbir çakallar, uyuşturucu satıcıları, para için ruhunu satanlar gençliğimin bütün izlerini silmişler.
