Alıp götürdüler.
Sorgusuzca, sualsizce...
Yaşını büyütüp, ömrünü küçültüp.
Sonra yine götürdüler.
Masum insanları, suçlu insanları.
Kitap okuyanları, okumayanları.
Hukuku, vicdanı, vicdansızlığı.
Sonra bir baktılar ki...
Arkada bir şey kalmamış.
Kundakçıların açtığı çukurlardan.
Ve içi boşaltılmış demokrasiden başka.
Bu ülke, yakılmış kitapların külleriyle ısındı bir süre. Sonra suyu ısındı yine.
Ve yine götürüyorlar.
Yargı kararı olmadan, sorgusuzca, sualsizce.
Dün yapılanlar için susanlar, bugün konuşsa da hükmü yok.
Dün diktatörlüğü alkışlayanlar, bugün işaret parmaklarını burnuna sokabilir.
Korkup durmak da...
Arkaya bakmadan kaçmak da, aynı yola çıkıyor.
Şimdi, tüm zamanların rövanşı alınırken, ülkenin geleceği de çalınıyor.
Hukuksuz bir ülkede, güçler ancak el değiştirir, sistem değişmez.
Hep bir ağızdan söylenmedikçe, türkülerin bile anlamı yoktur, hukukun nasıl olsun!
Oysa nasıl da isterdik, gerçek bir hukukun, "Yurttan sesler korosu" olsun...
Ben böyle bir ülkede, çocuklar için üzülüyorum.
Ve onlar için korkuyorum.
Çünkü az taktikli bu hesaplaşmaların bedelini yarın onlar ödeyecek.
Çünkü, tekin değil bu ülke.
İnsanlar da...
